De voorbije dagen is Groenland opnieuw wereldnieuws geworden door uitspraken van de Amerikaanse president Donald Trump, die zijn wens om de controle over Groenland te verwerven opnieuw scherp heeft aangezet—met formuleringen in de trant van “one way or the other”.
Die retoriek botst frontaal met wat Groenland en Denemarken zelf publiek benadrukken: Groenland is een (grotendeels) zelfbesturend deel binnen het Koninkrijk Denemarken, en Groenlandse leiders wezen een Amerikaanse “overname” expliciet af.
Het resultaat is een geopolitieke cocktail van strategische ligging, defensie, internationale rechtsorde en bondgenootschappen—een debat dat ver boven de ijskaart uitstijgt.
En precies daarom is dit een uitstekend moment om ook naar een heel andere lens te grijpen: niet die van de machtspolitiek, maar die van het verhaal. Mark Hendriks deed dat al in 2021 met zijn graphic novel Groenland—een boek dat, zonder pamflettair te worden, verrassend veel zegt over hoe “de wereld” naar Groenland kijkt, en wat dat doet met de mensen die er (proberen te) leven.
Hendriks opent met een intrigerend beeld: aan de kust staat een oude man met een trommel, die ons een verhaal wil vertellen. Dat verhaal wordt het verhaal van Malik Petersen, een 17-jarige scholier die met zijn ouders in Anoritooq woont.
Malik is een kind van zijn tijd: hij vlogt zijn leven alsof hij in een wereldstad woont—met bravoure, humor en ironie. Maar de ironie is meteen de kern: Anoritooq is geen metropool, eerder een kleine gemeenschap waar de randvoorwaarden hard zijn en de toekomst kwetsbaar.
Het boek weeft vervolgens meerdere registers door elkaar: rauwe dagelijkse realiteit, de taal en reflexen van online aandacht (like/share/subscribe), en een onderlaag van mythe en “oude” verhalen die onder het poollicht blijven rondzingen.
De actuele annexatie-discussie maakt Groenland in veel berichtgeving opnieuw tot een strategisch object: een plek op de kaart, een buffer, een grondstoffenbelofte.
Groenland (de graphic novel) draait dat perspectief om. Het laat zien hoe een plek ook “van buitenaf” wordt gebruikt—door toeristen, door systemen, door grootmachten—en hoe dat sporen nalaat. In de beschrijvingen en besprekingen duikt bijvoorbeeld expliciet een verlaten Amerikaanse basis op, en zelfs achtergelaten chemisch afval: details die de abstracte term “geopolitiek” plots heel concreet maken.
Het is meteen de reden waarom dit boek vandaag extra relevant leest: niet omdat het een één-op-één commentaar op Trump is (dat is het niet), maar omdat het de onderliggende vraag stelt die in elk annexatie- of “koop”-verhaal meeklinkt: wie luistert er eigenlijk naar de mensen van het eiland zelf?
Visueel is Groenland een uitgesproken Hendriks-boek: zwart-wit, desolate landschappen, en een vormgevoel dat de leegte niet “opvult” maar net inzet als vertelkracht. Besprekingen benadrukken hoe die witruimte de sneeuw, mist en stilte bijna tastbaar maakt.
In een interview legt Hendriks uit hoe hij steeds meer stuurt op ademruimte en een filmisch ritme, met spreads die je ook puur als compositie kan laten werken. Dat past perfect bij een verhaal dat tegelijk groots (landschap, mythes) en klein (een jongen, een dorp, online bravoure) wil zijn.
Wie Hendriks volgt, weet dat zijn werk vaak “elders” speelt: hij bouwde een oeuvre op waarin locaties en cultuur een hoofdrol krijgen. Lambiek vermeldt onder meer zijn opleiding aan de Minerva Academie, zijn vroege publicaties in small-press en zijn Tomoyo-verhalen; Daarnaast ook Tibet, Hong-Kong en Korea.
Voor Groenland wilde hij bovendien niet vertrekken vanuit clichés: in gesprek met Pulp de Luxe vertelt hij hoe hij Groenlanders op YouTube volgde en ook wetenschappelijke verslagen doornam om het dagelijkse leven en de context beter te begrijpen.
Die aanpak verklaart waarom Groenland zo goed werkt als herontdekking: het leest niet als “het exotische Noorden”, maar als een plek waar traditie, moderniteit, humor en overleven door elkaar lopen—precies zoals echte plekken dat doen.
Hebben we je nieuwsgierig gemaakt? Ja, dan kan je deze strip graag bij ons bestellen via onderstaande link.
hou je van strips in die aard en hoge noorden dan is De Laatste Lap een graphic novel voor jou.