Bij Uitgeverij Lauwert verschijnt de Nederlandstalige editie van In naam van de zoon, een beklijvende one-shot graphic novel die je vanaf de eerste pagina vastgrijpt. Scenaristen Pauline Djian en Jean-Blaise Djian ( van deze laatste komt binnenkort een nieuw album uit samen met Loisel, Het laatste huis net voor het bos )combineren een strakke thrilleropzet met een uitgesproken menselijke ondertoon.

Tekenaar Sébastien Corbet geeft het geheel een intense, filmische adem: dicht op de huid, vol blikken en stiltes, met een sfeer die langzaam maar zeker de keel dichtknijpt.

Waar gaat het over?

Parijs, vandaag. Stéphane leidt een grauw bestaan: werkloos, gescheiden, eenzaam. Dan krijgt hij een telefoontje uit Bolivia dat zijn wereld in één klap kantelt. Zijn zoon Max — met wie hij al jaren nauwelijks contact had — is overleden in de gevangenis van San Pedro, een plek met een bijna mythische reputatie.

De schok slaat om in schaamte en woede. Stéphane wordt verteerd door schuldgevoel: te weinig aanwezig, te veel gemist, te laat om nog iets recht te zetten. En toch kan hij het niet laten rusten. Hij vertrekt naar La Paz met één obsessie: begrijpen wat er gebeurd is, en waarom zijn zoon überhaupt in San Pedro terechtkwam. Meer nog: Stéphane besluit het ondenkbare te doen en zichzelf te laten opsluiten om “van binnenuit” de waarheid te achterhalen — zelfs als dat betekent dat hij zichzelf verliest in een wereld waar regels vloeibaar zijn en geweld altijd dichtbij ligt.

Wat volgt is een dubbel verhaal: een onderzoek dat stap voor stap vooruit kruipt via ontmoetingen, deals en risico’s, én een innerlijke afdaling van een vader die wraak verwart met herstel, en herstel met boetedoening. Stéphane is geen klassieke held; hij is een man met rafelranden, impulsief en koppig, soms ronduit roekeloos. Precies daardoor blijft de spanning geloofwaardig: elke stap vooruit kan ook een stap te ver zijn.

San Pedro: een decor dat alles verandert

Het bijzondere aan In naam van de zoon is niet alleen het plot, maar vooral de setting. San Pedro staat bekend als een gevangenis die — althans in de populaire verbeelding en in diverse reportages — een vorm van interne organisatie kent waarbij gevangenen zelf een groot deel van het dagelijks leven regelen. Het idee van een “stad in de gevangenis”, met een eigen economie, hiërarchieën en ongeschreven wetten, geeft het verhaal een unieke druk: je voelt dat Stéphane zich begeeft in een ecosysteem dat zijn eigen logica volgt.

De makers benadrukken dat dit geen reportage-strip is, maar een fictieverhaal dat een realistisch aandoend kader gebruikt om een menselijke tragedie op scherp te zetten. Het resultaat is een thriller die vlot leest, maar onder de oppervlakte blijft knagen: wat betekent verantwoordelijkheid, wanneer je pas wakker wordt op het moment dat het al te laat is?

Een thrillermechaniek… met een echte romanziel

Qua tempo zit je meteen goed. De opzet is helder, de motor slaat snel aan en het verhaal houdt de spanning vast zonder gratuit te worden. De plot duwt je vooruit, maar het is vooral de emotionele lading die maakt dat je blijft lezen: Stéphane wil de waarheid achterhalen, ja — maar nog meer wil hij het verleden herschrijven, alsof dat mogelijk is.

Daarmee is In naam van de zoon méér dan “gevangenisactie”. Het boek werkt omdat het voortdurend balanceert tussen:

• onderzoek en overleving: informatie is schaars en duur, vertrouwen is tijdelijk;

• morele verschuiving: Stéphane verandert, en niet altijd in de richting die je hoopt;

• een sociale onderlaag: armoede, corruptie, macht, drugs en opportunisme vormen een permanent dreigingsveld, zonder dat het verhaal in uitleggerigheid vervalt.

Voor lezers die houden van thrillers met een psychologische kern (en niet alleen een reeks twists) is dit een schot in de roos.

Het tekenwerk van Sébastien Corbet: gezichten, warmte, verstikking

Sébastien Corbet tekent met een sterke focus op expressie. Veel scènes worden strak gekadreerd: gezichten, ogen, gespannen kaken, vermoeide houdingen. Dat is geen stijltruc, maar een narratieve keuze. Je zit voortdurend “te dicht” op Stéphane, precies zoals hij te dicht op het gevaar zit. Het versterkt het claustrofobische gevoel, zelfs wanneer de ruimte ogenschijnlijk open is.

Ook de sfeerzetting verdient aandacht: de tekeningen ademen hitte, stof en dreiging, maar blijven leesbaar en gecontroleerd. De combinatie van realistische details en emotionele overdrijving (net genoeg) maakt dat de gevangenis niet alleen een decor is, maar bijna een personage: een plek die mensen vormt, breekt en hertekent.

Ontvangst en reacties: sterk onthaal, met aandacht voor sfeer en emotie

In recensies en lezersreacties keren dezelfde sterke punten vaak terug: de originaliteit van de setting, de intensiteit van het hoofdpersonage en de overtuigende sfeer. Het boek wordt geregeld geprezen als een “page-turner” die tegelijk menselijk blijft.

Er zijn ook meer genuanceerde stemmen: sommigen vinden bepaalde ontwikkelingen eerder “cinematografisch” of wat vlot voor een universum dat zo hard en complex is. Maar precies dat kan voor veel lezers een pluspunt zijn: In naam van de zoon kiest voor een toegankelijke, strak vertelde thriller die de vaart bewaart, zonder de emotionele inzet te verliezen.