Intermezzo: Dargaud lanceert vier korte stripverhalen.

Op 28 augustus brengt Dargaud de eerste vier albums uit van Intermezzo, een gloednieuwe reeks kortverhalen in stripvorm. Elk album telt 32 pagina's en kost slechts 10 euro — een bewuste keuze van de uitgeverij om strips toegankelijker te maken, en tegelijk haar auteurs een nieuwe speelruimte te geven: een korter, geconcentreerder format waarin ze buiten hun gewone reeksen kunnen experimenteren.

De vier eerste titels verschijnen simultaan in Frankrijk en worden getekend door namen die je bij Stripweb ongetwijfeld al kent. Goed nieuws: de vier albums verschijnen ook in het Nederlands, met een release die gepland staat voor 2027. Tot dan geven we jullie graag al een eerste blik op wat ons te wachten staat.

Pensionnaires — Pierre-Henry Gomont

Een nacht breken vier kamergenoten uit hun internaat om meisjes te gaan opzoeken... Da Costa heeft, zoals gewoonlijk, een afspraakje kunnen versieren. Maar nog voor ze goed en wel ontsnapt zijn, moeten ze halt houden voor de bijgebouwen om — hoe kan het ook anders — een sigaret op te steken midden op het grasveld. Zo hoort het daar: durven, de stoere jongen uithangen, met het risico betrapt te worden, want alleen zo verdien je het respect van de anderen. De andere drie zouden liever meteen doorlopen, maar Da Costa houdt vast aan de tradities van het internaat. Ze maken te veel lawaai en wekken de surveillant, die ze sluimerend dachten door te veel drank. Een vreemde vogel, die man — hoe hij ooit de bewaking over een zestigtal slapende jongens toevertrouwd kreeg, is een raadsel. Oud-CRS'er, plat van voorhoofd en rond als een ton, grijpt hij het geweer dat boven zijn bureau hangt en stapt naar buiten...

Van Pierre-Henry Gomont kennen we het prachtige Malaterre, en zijn volledige lijst vind je hier.

Jane dans les nuages — Jordi Lafebre

We schrijven het begin van de 19de eeuw, Engeland. Jane, "Madame Trop-de-Rêves", en Timothy, "Mister Maybe", zijn twee Britten van rond de twintig met een hechte, bijna broer-zusachtige vriendschap. Jane draagt een geheim met zich mee: ze is narcoleptisch en kan op elk moment, zonder waarschuwing, in slaap vallen — iets dat in haar tijd al snel voor onbeschoftheid wordt versleten. Op zoek naar een man, op zoek naar haar plaats in de wereld, tilt Timothy haar mee weg van de grond: het verhaal culmineert in een luchtballonvaart boven de daken van Londen.

Jordi Lafebre licht zijn keuzes uitgebreid toe in Casemate (augustus 2026), en er zit veel meer achter dit korte verhaal dan de 32 pagina's laten vermoeden:

• Waarom narcolepsie? "Jane lijdt aan narcolepsie, een onbekende en miskende ziekte, en kan op elk moment in slaap vallen." Lafebre koos bewust voor een aandoening die zelden aan bod komt in fictie: ze liet hem toe een jonge vrouw te tekenen die de moed heeft om te blijven leven, wetende dat ze op elk moment kan neervallen, in slaap.
• Een eigen dochter als inspiratie. Jane is zestien in de flashbacks en moet, zoals elke tiener op de drempel van volwassenheid, kiezen wat vroeger vanzelf vastlag. Lafebre baseerde zich op zijn eigen zestienjarige dochter om die overgang van adolescentie naar volwassen leven te vatten — en op de vraag hoe je als vrouw in het Engeland van toen je plaats vindt terwijl je ziekte voor "onbeschoftheid" wordt aanzien.
• Een echte vriendschap, geen romance. Voor Lafebre is de band tussen Jane en Timothy bewust een broederlijke, oprechte vriendschap — een thema dat volgens hem te weinig aan bod komt in fictie, waar vriendschap zelden de hoofdrol krijgt naast liefde of familie.
• Twee heel verschillende personages. Jane is blond, bleek, typisch Angelsaksisch; Timothy is magerder, met donker haar — Lafebre dacht daarbij aan de acteur Timothée Chalamet. Bewust gekozen tegenpolen, zodat lezers hen nooit voor broer en zus zouden aanzien, ook al delen ze allebei dat "dromerslijf": niet te gespierd, niet te zwaar.
• Kleur als karakter. Timothy is zwart-blauw: pessimistisch, angstig, verwacht altijd het slechtste. Jane is zonnig van kleur — ondanks haar ziekte blijft ze optimistisch en vol dromen.
• Bewuste bubbels zonder staart. Een gewaagde keuze, geeft Lafebre toe, maar hij is ervan overtuigd dat de lezer meteen aanvoelt wie van de twee spreekt. Voor een jeugdstrip zou hij zich die vrijheid niet toe-eigenen, zegt hij, maar hier kan het.
• Vogels als beeldtaal. Vogels duiken doorheen het album op als metafoor voor vriendschap en vrijheid, maar ook voor het onmogelijke — Lafebre tekende ze bewust "gewelddadig", met onmogelijke vluchthoudingen, om de kracht van storm en zwaartekracht te suggereren.
• Een opbouw als een crescendo. Het verhaal is bewust gebouwd als een muzikaal crescendo: het begint kalm, de vogelvlucht wint aan kracht, het weer trekt aan, tot Big Ben in zicht komt en het verhaal naar zijn val toe versnelt.
• Avontuur, piraten en Big Ben. Lafebre koos heel bewust voor Engeland: wie over Engeland spreekt, spreekt over avontuur, en wie over avontuur spreekt, spreekt over piraten — een belangrijke plaats in de Britse maritieme en literaire traditie van het begin van de 19de eeuw. Big Ben zat al vroeg in zijn eerste schetsen als symbool van Engeland én van tijd en lotsbestemming (met een knipoog naar Peter Pan), maar voor de uiteindelijke cover koos hij liever voor een slapende Jane, tussen gras en bloemen, om droom en narcolepsie zonder woorden te suggereren.
• Een persoonlijke toets. De gemberkoekjes die opduiken zijn een knipoog naar Lafebre's eigen smaak — hij is er zelf verzot op en kookt graag — en meteen ook een klassiek, praktisch Engels recept.
• Klein formaat, groot plezier. "Ik wilde een verhaal vertellen dat heel anders is dan mijn vorige boeken." Tegenover zijn gewone albums (17×24 cm) is dit compacter en toegankelijker qua prijs. Lafebre zegt trots te zijn om deel te zijn van deze eerste lichting Intermezzo-auteurs, en wilde met zijn editeur net een contemplatiever boek maken, dichter bij de schilderkunst. De covers van de vier eerste albums werden bovendien in overleg met de andere auteurs ontworpen, zodat ze zowel op elkaar aansluiten als elk hun eigen persoonlijkheid behouden.

Van Jordi Lafebre kennen we bij Stripweb zijn recentste reeks Eva Rojas, en zijn doorbraak kwam er met Mooie Zomers. Zijn volledige lijst vind je hier.

Les oranges amères — Javi Rey

Oorspronkelijk waren mensen dubbele wezens met een enorme kracht — en dat irriteerde Zeus, die hen almaar meer macht zag opeisen. Omdat de goden de mensen nog nodig hadden om vereerd te worden en tempels te bouwen, konden ze hen niet zomaar doden. Maar in twee snijden, zoals sinaasappels, dat kon wel! Vervolgens liet de liefde hen voor altijd op zoek gaan naar hun "verloren wederhelft"...

Deze theorie, verteld door Aristophanes in Plato's Symposium, ligt aan de basis van ons idee van de zielsverwant — het gevoel geamputeerd te zijn, de nood om je andere helft te vinden. Wat denkt Elena, nieuwe studente aan de faculteit, kortgeknipt haar en muziek in haar oren zodra de les voorbij is? Was Mario, haar verloofde sinds de middelbare school, wel haar zielsverwant? Ook zij voelt zich in twee gedeeld, tussen het gevoel eindelijk haar eigen leven te leiden en een immense angst...

Javi Rey kennen we van Violette Morris en El Liberator. Zijn volledige lijst vind je hier.

Figures imposées — Marzena Sowa & Cristina Bueno

Marilou is een jonge vrouw van haar tijd — of eigenlijk van een kantelmoment, net voor #MeToo de façade zou doen barsten. Ze leest, ze informeert zich, ze bouwt een feministisch bewustzijn op. Maar rondom haar houdt de sociale orde stevig stand: bevallen blijft een verwachting, bijna een vaardigheid die van haar gevraagd wordt.

Dit weekend verlaat ze haar bijverdienste als babysitter voor een ander uniform: dat van onthaalhostess. Bestemming: het domein van Veuve Rousseau, waar de 250e verjaardag van een prestigieuze champagne gevierd wordt — een vrouw als merknaam, een pionierster tot symbool verheven. Maar het feit dat de flessen de naam dragen van een feministe avant la lettre, betekent niet dat het feest ontsnapt aan de oude reflexen. Onder de vernis blijft de structuur solide: de vrouwen bedienen, verwelkomen, glimlachen; de mannen circuleren, consumeren, beschikken. Niets is gewonnen — zeker niet voor Marilou en haar collega's.

Scenarist Marzena Sowa kennen we van Klein land en Zoen niet zomaar iemand, met haar eigen combinatie van het intieme en het maatschappelijke — een lijn die ze in Figures imposées verderzet. Haar volledige lijst vind je hier.

Tekenares Cristina Bueno (°1983, Barcelona) is bij ons nog niet vertaald, maar haar palmares mag er zijn: van Sostres (autobiografie, 2012) over Las abuelas dan el golpe ("Les mamies braqueuses", 2017) tot recent werk over vrouwelijke Syrische en Palestijnse vluchtelingen en klimaatverandering. Figures imposées is haar eerste album bij Dargaud.

Een nieuwe adem voor het korte verhaal

Vier heel verschillende registers, vier heel verschillende tekenstijlen — en toch een gedeelde ambitie: het korte verhaal een volwaardige plek geven binnen de Franco-Belgische strip, tegen een prijs die de drempel laag houdt. We houden Intermezzo nauwlettend in het oog en komen erop terug zodra de Nederlandstalige data, titels en prijzen vastliggen.