Met M-A-D (Mechanical Assault Division) leveren scenarist Nicolas Jarry en tekenaar Thomas Legrain (met kleuren van MiKl) een hedendaagse sciencefictionreeks af die leest als een adrenalineshot: post-apocalyptisch, militair, cyberpunk, en tegelijk doordrongen van actuele thema’s zoals AI, transhumanisme en moderne oorlogsvoering. De reeks is opgezet als trilogie.

Didier Pasamonik vatte het in zijn podcastartikel kernachtig samen: M-A-D voelt als “Mad Max 2.0”, maar dan met de technologische realiteit van vandaag als brandstof.

De wereld: Novgorod, een Rusland zonder staat, en oorlog met ‘mechams’

We bevinden ons in Novgorod, in een Rusland dat “alleen nog een naam” is: een land dat recent werd verwoest door een nietsontziende oorlog tussen mensen en de mechams—autonome robots die draaien op kunstmatige intelligentie. In dit “oceaan van roest”-landschap proberen mensen te overleven, vaak in afgesloten zones en schaarse bastions.

De premisse is eigentijds en herkenbaar: machines die niet alleen taken overnemen, maar zich ook zelf herstellen en zelfs nieuwe machines kunnen bouwen—van oogstmachines tot wapenfabrieken. Tot er een vorm van bewustzijn “opwelt”, en de mechams hun onafhankelijkheid opeisen… met als gevolg: de uitroeiing van de mens als doel.

Het uitgangspunt: Daïa en Socrates, een mens die haar geest deelt

Hoofdpersonage Daïa is lid van de Mechanical Assault Division (M-A-D), een elite-eenheid. Ze is een “Spirit”: iemand die haar geest deelt met een robot, haar psybot—een technologisch “tweede ik” dat tegelijk bescherming, kracht en een morele spiegel biedt. Haar psybot heet Socrates, en binnen de M-A-D dragen veel van die dubbele entiteiten namen van Griekse wijzen.

Dat duo is meer dan een cool concept: het vormt het emotionele en strategische hart van de reeks. Wat is “ik”, als je bewustzijn gedeeld is? Wie beslist, als twee intelligenties één reactie moeten worden?

Deel 1: actie als motor, een thriller als kern

De plot krijgt een strak thrillermechanisme: Daïa onderzoekt de dood van Sofia, eveneens lid van de M-A-D, die in verdachte omstandigheden werd omgebracht. Terwijl buiten de muren de mechams dreigen, blijkt het gevaar ook binnen de menselijke bastions te zitten. De reeks koppelt militaire actie aan een detective-as: een moordonderzoek in een wereld waar waarheid een luxeproduct is.

Wat zeggen lezers en pers?

De reacties op M-A-D draaien opvallend vaak rond dezelfde drie troeven:

1. Een hyperactuele SF-premisse
   De setting resoneert met hedendaagse oorlogvoering: drones, cyberaanvallen, technologische escalatie. Pasamonik wijst expliciet op die “accenten van waarheid” die het verhaal extra gewicht geven.

2. Een scenario dat geen ademruimte geeft
   Jarry’s verteltempo wordt geprezen als meedogenloos: snelle scènes, scherpe oneliners, dialogen die “knetteren”. Het resultaat is popcorn-SF met een duidelijke ruggengraat: een wereldbeeld dat je aan het denken zet.

3. Een klassieke maar uiterst efficiënte tekenstijl
   Legrain tekent in een heldere, klassieke lijnvoering, en overtuigt vooral in de verbeelding van machines: mechams die niet log en mechanisch ogen, maar vloeiend en menselijk bewegen. De kleuren van MiKl versterken dat gevoel van realisme, zeker in de “jungle van schroot” die de decors domineert.

   

Interviewflarden en duiding 

Een paar uitspraken uit interviews zetten scherp wat de makers beogen:

• Thomas Legrain gaf aan dat hij met dit project bewust naar sciencefiction wilde opschuiven om zichzelf creatief uit te dagen en “uit zijn comfortzone” te raken.

• Nicolas Jarry vertelde dat de oorlog in Oekraïne achteraf een ongemakkelijke echo veroorzaakte: de reeks was niet dáárop gebaseerd, maar de actualiteit gaf het geheel wel extra lading.

• In dezelfde lijn benadrukte Jarry dat het doel was om verder te gaan dan een eenvoudige ‘AI-opstand’ als standaardcliché: de reeks wil ook iets zeggen over macht, autonomie en de prijs van technologische “vooruitgang”.

  

Waarom wij fan zijn M-A-D

M.A.D combineert het beste van twee registers:

• Spectakel en actie (post-apo, militaristische dreiging, mechs, ruïnes)

• Een hedendaagse onderlaag (AI, transhumanisme, geopolitieke spanning, morele ambiguïteit)

En bovenal: het verhaal is gebouwd rond een sterk duo (Daïa/Socrates) dat voortdurend de kernvraag activeert: wat blijft er van de mens over wanneer de machine niet langer een instrument is, maar een actor?

Deel 2 mogen we eind 2026 verwachten.