Tekenaar, colorist (inkleurer) en soms scenarist: Víctor L. Pinel heeft zich in een handvol albums ontwikkeld tot een discrete maar meteen herkenbare signatuur. Zijn stijl is semi-realistisch, met een mise-en-scène dicht op de gezichten, en een gevoel voor kleur dat emotie verkiest boven effect. Geboren in Madrid in 1988 en opgeleid aan ESDIP, komt hij logisch bij strips terecht via een omweg langs animatie en storyboard: de kunst om met beelden precies en ritmisch te vertellen.
In zijn strips voel je die “cinema”-bagage: duidelijke kadrering, een vloeiende découpage, stiltes die even zwaar wegen als dialogen, en een manier om sfeer op te bouwen (een keuken, een landweg, een gang in een woonzorgcentrum, een tram) alsof elke plek de sporen draagt van wat er gebeurde.
Víctor L. Pinel is geboren in 1988 in Madrid. Al van jongs af aan is hij een stripliefhebber. Na de middelbare school kiest hij voor een artistieke opleiding aan ESDIP (Escuela Superior de Dibujo Profesional) in Madrid.
Na zijn studies doet hij verschillende illustratieopdrachten (onder meer voor kinderen) en begint hij te werken in de animatiefilmwereld als animator, storyboarder en colorist. Ook regisseert hij zijn eerste kortfilm, Closed, die in 2015 uitkomt.
In dezelfde periode werkt hij aan Les Petites marées – Rose, het derde verhaal in de reeks die door Séverine Vidal werd opgezet.
In de stripwereld wordt hij vooral bekend via publicaties in Frankrijk: eerst bij Les Enfants Rouges met Les Petites marées – Tome 3 : Rose (scenario: Séverine Vidal), daarna bij het label Grand Angle (Bamboo), waar zijn tekenstijl zich bijzonder goed leent voor intieme, sociaal geladen verhalen: oorlog en collectieve schaamte (Omdat er mannen nodig zijn), ouder worden en het verlangen om “levend” te blijven (Kopje onder), of menselijke relaties opgevat als een schaakpartij (Schaak).
Wat invloeden betreft, noemt uitgever Grand Angle onder meer Takehiko Inoue en Frederik Peeters—twee heel verschillende auteurs, maar met een gedeelde obsessie: emotie zichtbaar maken via lichaamstaal en blikken.
Omdat er mannen nodig zijn (oorspronkelijke titel: Puisqu’il faut des hommes) verscheen (in de oorspronkelijke uitgave) in januari 2020 bij Grand Angle (Bamboo). Het is een afgerond verhaal (64 pagina’s), op scenario van Philippe Pelaez en getekend/ingekleurd door Víctor L. Pinel.
Vanaf de eerste pagina’s zet het album een sfeer van oordeel neer: dat van een dorp, een familie, een tijd—en, ruimer, van een giftig idee over wat “een man” hoort te zijn.
In deze opzet is Algerije tegelijk overal en ver weg: men spreekt over “daar”, men fantaseert over moed, men rangschikt leed, maar men weet niets—en precies dat gat voedt het sociale geweld. Het album maakt van de collectieve blik een machine: geruchten, scheldwoorden, alledaagse minachting, het zwijgen van de betrokkene… tot op de avond waarop Michel terugkeert, “de held”, zoon van de cafébaas. En net die held zal de officiële versie van het dorp doen scheuren.
Een van de sterkste keuzes van Philippe Pelaez is dat hij twijfel laat bestaan over Josephs echte rol: wat heeft hij gedaan? wat heeft hij gezien? wat verklaart zijn stilzwijgen? Die onzekerheid creëert spanning—maar niet omwille van een goedkope “twist”.
De spanning dient een ongemakkelijkere vraag: wat verwacht een dorp van een man?
Het verhaal zet twee door de gemeenschap gefabriceerde figuren tegenover elkaar: de lafaard en de held. En het toont hoe zulke categorieën de realiteit platdrukken, nuance onmogelijk maken en individuen herleiden tot handige symbolen.
In Omdat er mannen nodig zijn is mannelijkheid geen vanzelfsprekend gegeven: het is een sociale norm, een bevel. Je moet “terugkomen” met een verhaal, een rol, een aanvaardbaar narratief. Joseph komt “verkeerd” terug: hij spreekt niet zoals men wil, hij verdedigt zich niet zoals men wil. Dus spreekt men in zijn plaats.
Grafisch kiest Víctor L. Pinel voor een semi-realistische aanpak die perfect bij het onderwerp past: een geloofwaardig landelijk Frankrijk, expressieve gezichten zonder overdaad, en vooral een enscenering die inzet op emotionele leesbaarheid.
Pinel “illustreert” het scenario niet; hij zet het onder spanning. Hij weet wanneer hij moet inzoomen op een blik, wanneer hij een personage alleen moet laten in een te ruim kader, wanneer een micro-gebaar (een hand, een schouder, een glas dat te hard wordt neergezet) meer vertelt dan dialoog.
Die vaardigheid om het onuitgesprokene te dragen is essentieel, want het album gaat over een oorlog waarover men niet alles zegt, en over een terugkeer waarin men niet alles kán zeggen.
Het album speelt zich af in een scherp afgebakend historisch moment, maar richt zijn pijlen op een universeel mechanisme: een onmogelijk thuiskomen, een sociale etikettering, geprojecteerde schuld. Het verhaal benadrukt ook de hardheid van de omgeving: soms is het niet “de oorlog” die een man breekt, maar wat hem thuis opwacht.
In sommige besprekingen wordt bovendien gewezen op een aanvullend dossier achterin over posttraumatische stress (PTSS) en hoe die in de burgermaatschappij (niet) wordt herkend. Dat past inhoudelijk: de oorlog eindigt niet op het perron. Ze gaat door in nachtmerries, in stiltes, in drift, in het lichaam.
Kijk je naar Pinels traject, dan voelt Omdat er mannen nodig zijn als een kantelpunt: een album dat precies het terrein vindt waar hij het sterkst is—zonder grote effecten, met veel menselijke spanning, en met een emotie die des te harder aankomt omdat ze niet wordt uitgeschreeuwd.
Na het dichtslaan blijft één indruk hangen: dit is geen verhaal dat “oorlog” vertelt als spektakel, maar een verhaal dat toont wat oorlog doet met het gewone leven—en hoe een gemeenschap, uit angst en trots, een al gewonde man nog eens kan afmaken.
Bij Stripweb vinden we dit een super strip, spannend verhaal tot het einde met een slot die je verrast, goed opgebouwd scenario en een must read voor iedere stripliefhebber.
We hebben een ex libris op 50 ex die verkrijgbaar is bij vanaf de release.
Kopje onder (oorspronkelijke titel: Le Plongeon) verscheen in januari 2021 en brengt Séverine Vidal (scenario) en Víctor L. Pinel (tekeningen & kleuren) opnieuw samen bij Grand Angle/Bamboo. Deze werd vertaald door Silvester strips.
Het vertrekpunt is eenvoudig: Yvonne, 80 jaar, sluit de luiken van haar huis voor een laatste keer en trekt naar een woonzorgcentrum. De overgang is hard voor deze onafhankelijke vrouw die “nog helemaal bij haar verstand is”.
Wat gemakkelijk een donker verhaal had kunnen worden, wordt bij Vidal en Pinel een levendige kroniek vol schuren en opveren: vriendschap die ontstaat tussen bewoners, liefde die opduikt waar je haar niet meer verwacht, waardigheid die men probeert te behouden ondanks betutteling. Yvonne besluit zich zelfs een laatste “betoverde pauze” te gunnen—een vlucht vooruit, een laatste sprong, een laatste kopje onder.
Grafisch blinkt Pinel uit in zachtheid zonder zoetigheid: een soepel lijnenspel, heldere expressie, en kleur die omarmt in plaats van te onderstrepen. Net daardoor kan het album tegelijk ontroeren en licht blijven. Minder spannend maar meel feel good strip.
Met Schaak ook uitgegeven bij Silvester(oorspronkelijke titel: Échecs) tekent Víctor L. Pinel een complete graphic novel waarvoor hij scenario, tekeningen en kleuren zelf verzorgt.
Het idee is helder en toch ambitieus: het leven als een schaakpartij. Alles begint wanneer een jonge man een vrouw ontmoet op de tram—de trigger voor een koorvertelling waarin personages, verstrikt in relaties, zich “als op een schaakbord” verplaatsen en elkaar kruisen zonder het te beseffen.
Het boek ontvouwt meerdere duo’s en trajecten, met een opvallend sterke lijn rond Samir, die als bezoeker/vrijwilliger in een woonzorgcentrum contact probeert te maken met mevrouw Dubois door haar te leren schaken. Het spel wordt zo meer dan een metafoor: het wordt een vertelgrammatica. Elke “pion” draagt een manier van liefhebben, vluchten, offeren of koppig volhouden.
Wat Schaak onderscheidt, is het evenwicht tussen mechaniek en gevoeligheid: de koorconstructie zou koud kunnen worden, maar Pinels tekenwerk houdt het warm—via blikken, houdingen en kleine breuken in het dagelijkse. Volgens de uitgever werd het album bovendien bekroond (met o.a. een lezersprijs) en werd Pinel ook voor het scenario in de prijzen gezet.