Als grote fan van One Piece was ik destijds al enorm positief verrast door het eerste seizoen van de live-actionreeks op Netflix. Net als veel andere fans was ik in het begin nochtans sceptisch. One Piece is nu eenmaal een wereld die op het eerste gezicht bijna onmogelijk lijkt om naar live-action te vertalen. Het verhaal is gigantisch, de personages zijn excentriek en enorm expressief, en de wereld zelf balanceert voortdurend tussen pure fantasie en emotionele ernst.

Toen seizoen 1 in augustus 2023 verscheen, bleek die scepsis gelukkig onterecht. Netflix slaagde er, in nauwe samenwerking met mangabedenker Eiichiro Oda, in om niet alleen de wereld van One Piece geloofwaardig tot leven te brengen, maar vooral ook de hart en ziel van het origineel te bewaren. En precies daarin zat de sleutel tot het succes. Zonder die kern was de reeks al gedoemd om te mislukken nog voor ze op Netflix stond.

Dat succes maakte de verwachtingen voor seizoen 2 natuurlijk alleen maar groter. Bijna drie jaar lang volgde ik elk nieuwtje op de voet: trailers, behind-the-scenesbeelden en de leuke interacties tussen cast en crew. Die onderlinge band spat van het scherm en verklaart meteen waarom de vriendschap tussen de Straw Hats ook in live-action zo geloofwaardig aanvoelt.

En toen kwam 10 maart, het moment van de waarheid: kon seizoen 2 het niveau van seizoen 1 evenaren? Of was het eerste seizoen gewoon een uitzonderlijke eenmalige treffer?

Na het bekijken van alle acht afleveringen kan ik het zonder twijfel zeggen: seizoen 2 overtreft zelfs mijn hoogste verwachtingen.

Van Loguetown tot Drum Island

Seizoen 2 start in Loguetown en eindigt op Drum Island, met onderweg ook Reverse Mountain, Whiskey Peak en Little Garden. Voor mangalezers komt dat overeen met ongeveer hoofdstukken 96 tot en met 154. Dat is minder materiaal dan seizoen 1 adapteerde, en dat voel je ook: het tempo ligt hier beter onder controle.

Natuurlijk zijn er opnieuw zaken ingekort of weggelaten, maar dat is haast onvermijdelijk bij een manga als One Piece, die zo uitgebreid is. Het grote verschil met seizoen 1 is dat seizoen 2 veel beter aanvoelt in zijn keuzes. Scènes worden compacter gemaakt zonder dat je als kijker het gevoel krijgt dat er echt iets ontbreekt. Dat is een van de grootste sterktes van deze nieuwe reeks afleveringen: de makers hebben duidelijk geleerd uit de eerste jaargang.

Daarnaast maakt de serie slim gebruik van het feit dat One Piece inmiddels al bijna dertig jaar bestaat. Zo worden bepaalde personages of emotionele accenten vroeger in het verhaal verwerkt dan in de manga, zonder dat dit geforceerd aanvoelt. Integendeel: het verrijkt net het geheel. Denk aan subtiele knipogen voor fans via personages als Bartolomeo, een opvallende figuur in Loguetown en zelfs een muzikale hint in Laboons flashback. Zulke keuzes tonen hoe goed de makers het bronmateriaal kennen en respecteren.

Sterke cast, met één absolute uitschieter

De hele cast levert sterk werk af in seizoen 2. Iedereen ziet er overtuigend uit en zet zich volledig in om zijn of haar personage geloofwaardig neer te zetten. Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij opnieuw Taz Skylar als Sanji en Jacob Romero als Usopp, maar ook Charithra Chandran als Miss Wednesday en Lera Abova als Miss All Sunday maken indruk.

Toch is er één acteur die er voor mij echt met kop en schouders bovenuit steekt: Mark Harelik als Dr. Hiriluk. Zijn vertolking in aflevering 7 is ronduit indrukwekkend. Niet alleen voelt hij perfect gecast, hij brengt ook een emotionele intensiteit die volledig binnenkomt. Zeker wanneer je weet dat een groot deel van zijn scènes tot stand kwam via acteerwerk tegenover een performance capture-actrice, is dat des te opmerkelijker.

Zijn uitvoering van de iconische speech “When does a man die?” is een van de absolute hoogtepunten van het seizoen. Het is dan ook geen toeval dat die aflevering momenteel tot de best gewaardeerde van de hele live-actionreeks behoort.

Veel liefde voor het bronmateriaal

One Piece: Into the Grand Line opent met een originele scène die enkel in de live-actionversie zit. Daarin vallen drie leden van Baroque Works een marineschip aan, wat meteen een sterke brug slaat met gebeurtenissen uit seizoen 1. Vooral Miss All Sunday maakt meteen indruk en laat zien waarom haar krachten zo gevaarlijk zijn.

Wat ik persoonlijk ook waardeer, is dat deze live-actionreeks minder terughoudend is om de gevolgen van geweld echt te tonen wanneer het verhaal daarom vraagt. In veel series, films of anime worden personages vaak op ongeloofwaardige wijze gespaard of krijgen we eindeloze fake-out deaths. Hier durven de makers wél tonen dat er doden vallen wanneer dat nodig is. Dat geeft het verhaal extra gewicht.

Vanaf de eerste scènes met de Straw Hats merk je opnieuw hoe sterk de groepsdynamiek is. De humor zit goed, de onderlinge warmte voelt oprecht aan en de reeks zit vol leuke referenties en easter eggs voor fans. Van obscure namen op gebouwen tot knipogen naar anime-only materiaal: overal voel je de liefde voor One Piece.

Whiskey Peak, Little Garden en Zoro in topvorm

In aflevering 2 krijgen we natuurlijk Laboon te zien, de iconische walvis die meteen opnieuw voor warmte en nostalgie zorgt. Daarna volgen Mr. 9 en Miss Wednesday, wat voor de nodige humor en chaos zorgt.

De afleveringen rond Whiskey Peak geven vervolgens een van de coolste momenten van het seizoen: Zoro tegen honderd Baroque Works-agenten. Die scène is niet alleen visueel sterk, maar ook bijzonder indrukwekkend qua choreografie. Het resultaat is Zoro op zijn absolute best.

Ook de tweedelige passage op Little Garden is bijzonder geslaagd. Hier krijgt vooral Usopp een belangrijk moment, wanneer zijn droom om ooit een “brave warrior of the sea” te worden extra vorm krijgt door zijn ontmoeting met Dorry en Brogy. Dat voelt extra mooi aan nu de manga zelf volop in Elbaf zit.

Baroque Works komt hier ook echt tot zijn recht als dreiging. In vergelijking met de manga zijn sommige tegenstanders in live-action iets gevaarlijker gemaakt, en dat is eigenlijk een slimme keuze. De manga-versies van de Straw Hats zijn op dit punt al bijzonder krachtig, maar dat zou in live-action moeilijk overtuigend werken. Door hun vijanden iets sterker of dreigender te maken, blijft de spanning behouden.

Mijn enige echte minpunt in dit deel van het seizoen is dat de beroemde Mr. Prince-scène net iets sterker had mogen uitvallen. Maar dat is oprecht een kleine klacht in een verder erg sterk geheel.

Drum Island is het emotionele hart van het seizoen

De driedelige afsluiter op Drum Island is voor mij zonder twijfel het sterkste deel van seizoen 2. Nami is ziek, de crew komt terecht in een koninkrijk dat lijdt onder de erfenis van een tirannieke heerser, en alles mondt uit in een verhaal dat tegelijk emotioneel, grappig en meeslepend is.

Opvallend is hoe Wapol in deze versie veel dreigender wordt voorgesteld dan in de manga. Waar hij daar eerder een komische loser is, wordt hij hier meer neergezet als een egoïstische, angstzaaiende tiran. Dat maakt de finale meteen sterker en geeft Drum Island als locatie meer gewicht.

Ook Chopper is uitstekend uitgewerkt. Zijn verschillende vormen zijn visueel mooi gerealiseerd, met veel detail in zijn kleinere gedaantes en overtuigend praktisch werk in zijn zwaardere vorm. Het enige kleine minpunt is dat zijn mond soms wat onnatuurlijk oogt, maar verder is dit een bijzonder geslaagde live-actionvertaling van een personage dat nochtans moeilijk aanpasbaar leek.

Aflevering 7, die sterk focust op Chopper en Dr. Hiriluk, is ronduit hartverscheurend. De flashback werkt perfect, en de emotionele impact komt volledig binnen. Het is een aflevering waarvoor je best zakdoeken in de buurt houdt.

Een finale vol actie, emotie en vooruitblik

De slotaflevering bevat bovendien nog een extra emotionele scène tussen Sanji en Nami die niet rechtstreeks uit de manga komt, maar wel verrassend goed in het verhaal past. Zonder te veel weg te geven: het is een toevoeging die Sanji’s zorgzame houding nog meer diepgang geeft.

Daarna krijgen we uiteraard ook de nodige gevechten. Zoro en Usopp tegen Wapols leger, Chopper en Sanji tegen Chess en Kuromarimo, en natuurlijk Luffy tegen Wapol: het werkt allemaal prima. Vooral Luffy’s confrontatie met Wapol behoudt die typische One Piece-toon waarbij humor en heldhaftigheid moeiteloos samengaan.

Het seizoen eindigt vervolgens met een feestelijk en warm moment waarin Chopper zijn plaats in de crew krijgt, gevolgd door een teaser richting seizoen 3 met de onthulling van de ware identiteit van Mr. 0 en Miss All Sunday. Eén opvallend detail blijft daarbij wel hangen: bepaalde hints die veel fans verwachtten, blijven voorlopig achterwege. Dat roept vragen op over hoe Netflix de volgende verhaallijnen precies wil aanpakken.

Conclusie

Met seizoen 2 bewijst Netflix aflevering na aflevering dat deze adaptatie geen toevalstreffer was. De reeks blijft avontuurlijk, speels, emotioneel en op de juiste momenten verrassend serieus. Precies zoals One Piece hoort te zijn.

Niet alles is perfect, maar de sterke punten wegen hier veel zwaarder door dan de kleine minpunten. Dit seizoen voelt zelfverzekerder, beter gestructureerd en emotioneel nog sterker dan het eerste.

Voor fans van de manga én voor kijkers die de wereld van Luffy en zijn bemanning pas nu ontdekken, is dit opnieuw een absolute aanrader.

Score: 9/10

KEVIN