Mathieu Bablet keert terug met Silent Jenny na het succes van Carbon & Silicium 

Na het indrukwekkende succes van Carbon & Silicium is Mathieu Bablet terug met een nieuw, ambitieus sciencefictionalbum: Silent Jenny. De Nederlandse editie verschijnt op 26 mei 2026 bij Scratch, als hardcover van 312 pagina’s. Op Stripweb staat het album al als pre-order online, met de mogelijkheid om je e-mailadres achter te laten zodat je als eerste bericht krijgt zodra het boek beschikbaar is. (stripweb.be)

Wie het parcours van Bablet de voorbije jaren heeft gevolgd, weet dat een nieuw album van hem intussen veel meer is dan zomaar een nieuwe release. Met Shangri-La  ( niet vertaald in het Nederlands) en vooral Carbon &  Silicium  groeide hij uit tot een van de markantste stemmen binnen de hedendaagse Europese sciencefictionstrip. Zijn werk valt op door zijn indrukwekkende wereldopbouw, zijn architecturale tekenstijl en zijn vermogen om futuristische verhalen te gebruiken om iets wezenlijks te zeggen over onze eigen tijd. Ook Silent Jenny lijkt opnieuw zo’n boek te worden: een groots opgezette toekomstvertelling die tegelijk heel dicht tegen hedendaagse angsten en vragen aanschurkt.

Carbon & Silicium

Shangri-La

Een nieuwe toekomstvisie, maar met vertrouwde Bablet-thema’s

Met Silent Jenny zet Bablet zijn verkenning van de sciencefiction duidelijk verder, maar hij kiest daarbij voor een andere invalshoek dan in Carbon &  Silicium . Waar dat vorige album zich boog over artificiële intelligentie, bewustzijn, tijd en de langzame neergang van beschavingen, verschuift de focus nu naar ecologie, biodiversiteit en de kwetsbaarheid van het levende.

De premisse is meteen bijzonder sterk. In een verre toekomst zijn bestuivende insecten verdwenen door ingrijpende klimaatveranderingen. De aarde is verschraald, landschappen zijn dor en menselijke gemeenschappen verplaatsen zich in zogenaamde “monaden”, gigantische gemotoriseerde dorpsschepen die door een uitgedroogde wereld trekken. Jenny, de centrale figuur van het verhaal, probeert de laatste sporen van bijen-DNA terug te vinden in de hoop ooit opnieuw leven mogelijk te maken. 

Dat uitgangspunt maakt meteen duidelijk waarom Silent Jenny zoveel aandacht trekt. Bablet kiest hier opnieuw voor sciencefiction, maar niet voor een vrijblijvende variant die alleen wil imponeren met futuristische gadgets of spectaculaire settings. Zijn verhaal vertrekt vanuit iets wat angstwekkend plausibel aanvoelt. Het verdwijnen van bestuivers is geen exotisch rampscenario, maar een ecologische dreiging die vandaag al geregeld opduikt in wetenschappelijke en maatschappelijke discussies. Daardoor voelt Silent Jenny tegelijk als een verre toekomstfabel én als een verhaal dat rechtstreeks raakt aan de onzekerheden van vandaag.

Na Carbon &  Silicium  geen herhaling, maar een verschuiving

Dat is misschien wel het interessantste aan deze nieuwe Bablet. Silent Jenny lijkt geen poging om simpelweg het succes van Carbon &  Silicium  nog eens over te doen. Integendeel: alles wijst erop dat hij zijn blik bewust verlegt. Waar Carbon &  Silicium  draaide rond de vraag wat menselijkheid nog betekent in een tijdperk van kunstmatige intelligentie en posthumaniteit, lijkt Silent Jenny vooral te willen nadenken over wat er van de mens overblijft wanneer hij het natuurlijke evenwicht zelf heeft vernietigd.

Dat maakt dit album op papier minder een verhaal over technologie dan over afhankelijkheid. Niet de machine staat centraal, maar het ecosysteem. Niet het artificiële bewustzijn, maar de aftakeling van de levende wereld. En toch sluit het perfect aan bij wat Bablet al langer bezighoudt. Zijn werk draait vaak om verbondenheid en vervreemding, om systemen die mensen vormen en vermalen, en om individuen die proberen overeind te blijven in een wereld die hen overstijgt. Verschillende besprekingen situeren Silent Jenny dan ook als een logisch vervolg op de thematische ontwikkeling uit zijn eerdere sciencefictionalbums. 

Wereldopbouw als handelsmerk

Een van de grote redenen waarom Bablet zo’n trouwe lezersschare heeft opgebouwd, is zijn uitzonderlijke talent voor wereldopbouw. Ook in Silent Jenny lijkt dat opnieuw een van de grootste troeven te worden. Bij Bablet zijn decors nooit zomaar achtergronden. Zijn gebouwen, voertuigen, interieurs en landschappen zijn altijd functioneel, geladen en betekenisvol. Ze vertellen mee hoe mensen leven, hoe ze zich organiseren, waarin ze opgesloten zitten en wat er nog overblijft van beschaving.

Dat was al zo in Shangri-La, waar de omgeving bijna een personage op zichzelf werd. Het gold evenzeer voor Carbon &  Silicium , waarin de visuele schaal en de temporaliteit van de wereld een groot deel van de emotionele impact bepaalden. In Silent Jenny lijkt hij die aanpak opnieuw door te trekken, maar nu in een setting die tegelijk woest, industrieel en organisch aanvoelt. In een interview bij Cultura legt Bablet uit hoe hij tijdens het schrijfproces veel visuele referenties verzamelt en omgevingen beschouwt als een wezenlijk onderdeel van het verhaal zelf. 

Die combinatie van architecturale precisie en atmosferische verbeelding is typisch Bablet: zijn sciencefiction wil niet alleen overtuigen als idee, maar ook als leefomgeving. Je kijkt niet enkel naar zijn werelden, je hebt als lezer vaak het gevoel dat je ze bijna betreedt.

Een boek over verlies, maar niet zonder hoop

Wat Silent Jenny bijzonder boeiend maakt, is dat het onderwerp op het eerste gezicht erg donker is, maar tegelijk ruimte lijkt te laten voor iets anders dan wanhoop. De wereld van het album is beschadigd, uitgeput en in verval. De bestuivers zijn verdwenen, ecosystemen zijn ingestort en menselijke gemeenschappen trekken over de aarde alsof ze nergens nog echt thuis zijn. Toch lijkt Bablet niet te mikken op een louter fatalistische dystopie.

In interviews rond het album benadrukt hij dat sciencefiction voor hem niet alleen een waarschuwing mag zijn, maar ook een ruimte moet bieden waarin nog toekomst denkbaar blijft. In zijn gesprek met L’Éclaireur Fnac spreekt hij over een vorm van herbetovering en over het zoeken naar schoonheid binnen de puinhoop. Dat lijkt ook perfect te passen bij Silent Jenny: een verhaal over verlies en instorting, maar tegelijk over de koppige weigering om vernietiging het laatste woord te geven. 

De missie van Jenny — het terugvinden van de laatste sporen bijen-DNA — geeft aan het verhaal iets koppigs, bijna teder hoopvol. Niet omdat zij zomaar gelooft in een gemakkelijke terugkeer naar een verloren paradijs, maar omdat haar zoektocht het idee belichaamt dat herstel nog denkbaar moet blijven, zelfs in een wereld die al grotendeels verloren lijkt.

De invloed van Bablets fascinaties blijft voelbaar

Lezers die vertrouwd zijn met Bablets werk zullen vermoedelijk opnieuw veel herkennen van wat hem als maker typeert. Zijn verhalen vertrekken vaak vanuit grote maatschappelijke of existentiële vragen, maar worden uitgewerkt via sterk uitgepuurde beelden, contemplatieve sequenties en een bijna tastbare aandacht voor ruimte, ritme en materie. Hij is een auteur die niet houdt van vluchtige futuristische spektakelstukken, maar van werelden die helemaal doordacht aanvoelen.

In zijn interviews verwijst Bablet onder meer naar Miyazaki en naar sciencefiction die niet enkel donker of waarschuwend wil zijn, maar ook ruimte laat voor verbeelding, schoonheid en transformatie. Dat maakt zijn werk herkenbaar: hij tekent niet zomaar “de toekomst”, maar een toekomst die aanvoelt als een plausibele uitvergroting van spanningen die vandaag al bestaan. 

Hoge verwachtingen, en dus ook kritische vragen

Na Carbon &  Silicium  ligt de lat vanzelfsprekend hoog. Dat album werd door veel lezers en critici ervaren als een van de sterkste sciencefictionstrips van de voorbije jaren: ambitieus, meeslepend, visueel verbluffend en thematisch rijk. Net daardoor is het onvermijdelijk dat ook Silent Jenny onder een vergrootglas zal liggen.

Daarbij duikt meteen ook een bekende vraag op die vaker bij Bablets werk gesteld wordt. Zijn strips zijn vaak indrukwekkend opgebouwd en visueel haast overdonderend, maar net die grote beheersing en compositorische precisie kunnen soms ook een zekere afstand creëren. Sommige lezers ervaren zijn werk als briljant, maar minder direct emotioneel. Je bewondert eerst de constructie, de wereld en het idee, en pas daarna — of soms in mindere mate — de personages zelf.

Dat spanningsveld zal ook bij Silent Jenny ongetwijfeld een rol spelen. Alles wijst erop dat dit opnieuw een zeer rijk, gelaagd en imposant album wordt. Maar uiteindelijk zal veel afhangen van de vraag in hoeverre Jenny als personage de lezer emotioneel weet mee te trekken. Want hoe sterk de premisse ook is en hoe indrukwekkend de wereld ook oogt, een groot sciencefictionverhaal blijft pas echt hangen wanneer ook de menselijke kern overtuigt.

Een van de opvallendste stripreleases van eind mei

Los van die kritische kanttekening is het moeilijk om niet erg benieuwd te zijn naar Silent Jenny. Het album heeft een bijzonder sterke premisse, sluit inhoudelijk mooi aan bij de thema’s die Bablet al langer uitwerkt, en lijkt tegelijk voldoende te verschillen van Carbon &  Silicium om echt als een nieuw hoofdstuk in zijn oeuvre te voelen. Het onderwerp is bovendien opvallend actueel. In een tijd waarin klimaatverstoring, biodiversiteitsverlies en de kwetsbaarheid van onze leefomgeving steeds nadrukkelijker aanwezig zijn, heeft een sciencefictionstrip als deze automatisch een extra relevantie.

Daarmee heeft Silent Jenny alles in zich om uit te groeien tot een van de opvallendste stripverschijningen van eind mei. Niet zomaar omdat Mathieu Bablets naam erop staat, maar omdat het album opnieuw lijkt te tonen waar zijn grootste kracht ligt: groots denken zonder de menselijke schaal helemaal te verliezen, en sciencefiction gebruiken als een manier om onze eigen tijd scherper, ongemakkelijker en misschien zelfs hoopvoller te bekijken.

Voor wie Carbon &  Silicium  een hoogtepunt vond, lijkt Silent Jenny in elk geval geen voetnoot of herhalingsoefening te worden, maar een betekenisvolle volgende stap. Minder gericht op artificiële intelligentie en technologische melancholie, meer op het levende, het kwetsbare en de mogelijkheid van herstel. Precies daarom voelt dit album nu al als een boek waar veel striplezers naar zullen uitkijken.

Praktisch

De Nederlandse editie van Silent Jenny verschijnt op 26 mei 2026 bij Scratch, als hardcover van 312 pagina’s. Op Stripweb kun je je e-mailadres achterlaten om als eerste op de hoogte te zijn zodra het album beschikbaar is. (stripweb.be)