Milo Manara op zijn tachtigste: «Erotiek is het tegendeel van porno»

Milo Manara is tachtig, maar als verteller en verleider heeft hij niets aan kracht ingeboet. In een lang gesprek met de Italiaanse krant Corriere della Sera, opgetekend tijdens Milanocomics, nipt de maestro aan een biertje, vertelt honderduit én tekent ondertussen een vrouw die verdacht veel op Miele lijkt. Wij lichten de mooiste passages eruit — en koppelen er meteen wat Manara-nieuws aan vast: zijn langverwachte artbook, het tweede deel van zijn bewerking van De Naam van de Roos én de schitterende integrale Giuseppe Bergman van Uitgeverij Lauwert.

«Erotiek is verbeelding»

De kern van Manara's poëtica is in al die jaren niet veranderd. «Erotiek is het tegendeel van pornografie», zegt hij. «Het draait niet om tonen, het draait om het hoofd. Het is verwachting. Een hoger, bijna ideaal niveau — het hyperuranium van de seks.» Dat platoonse beeld, de hemelse wereld van de volmaakte ideeën, keert in het hele interview terug.

Veelzeggend: zijn vroegste erotische herinneringen gaan niet over blote huid, maar over verbeelding. Als kind aan de oever van het Gardameer gluurde hij stiekem door de ramen van de dorpsdanszaal, tegen de zin van de pastoor in. «Het ging niet eens om die dansende vrouwen. Het ging om de overtreding, om het geheim — en om je in te beelden wat er onder die rokken zat.»

Tegen die achtergrond is hij streng voor het heden. De alomtegenwoordige naakte lichamen op sociale media, de makkelijke toegang tot porno, de cosmetische chirurgie die jonge vrouwen in klonen verandert: het doodt volgens hem allemaal de verbeelding. «Seks als atletische prestatie, als gymnastiek en vertoning — wat is er anti-erotischer dan dat?»

Miele, Kim Novak en veertig jaar huwelijk

Naar zijn lievelingsheldin hoeft hij niet lang te zoeken: Miele. «Zij heeft alles in zich wat ik het mooiste vind aan vrouwen.» En wat is dat dan? «De blik, ik zweer het», lacht hij. Dat zijn vrouwen vaak onbereikbaar perfect ogen, is een verwijt dat hij vaker hoort. Zijn antwoord blijft hetzelfde: «Kunst idealiseert. Dat mag ze. Alleen de kunst kan de perfectie benaderen.» Plato, opnieuw.

Wie Miele niet kent: ze is een van Manara's bekendste en meest geliefde creaties. Ze maakte haar debuut in 1986 in het album Il profumo dell'invisibile (in het Nederlands De Parfum van de Onzichtbaarheid), waarin ze als sensuele, eigenzinnige journaliste met een zalfje onzichtbaar wordt en zo in de meest pikante en absurde situaties belandt. Voor haar blonde verschijning liet Manara zich inspireren door actrice Kim Basinger. Haar naam is veelzeggend gekozen — in de verhalen is werkelijk alles aan haar zoet als honing. Ze keerde later onder meer terug in De Speelkaart en de reeks Candid Camera.

Over de modellen die hij door de jaren heen tekende is hij nuchter: «Ik heb ze nooit begeerd. Ik heb ze als een dokter bekeken.» Al veertig jaar getrouwd, noemt hij zichzelf zonder verpinken «trouw, hartstikke trouw». De mooiste vrouw aller tijden blijft voor hem Kim Novak; de hedendaagse favoriet is Kristen Stewart, «met die nonchalante air van haar».

Het langverwachte artbook «Utopies»

Voor verzamelaars is er ook concreet nieuws. Het artbook Utopies (Glénat), al sinds vorig jaar aangekondigd, werd intussen meermaals uitgesteld. De nieuwe verwachte datum is eind oktober. Je kunt het nu al bij ons bekijken en reserveren via deze link.

De Naam van de Roos: deel twee is er

Ook Manara's stripbewerking van Umberto Eco's De Naam van de Roos komt in het interview ter sprake — een project dat hem na aan het hart ligt. «Het is een wereldroman. Alles zit erin», zegt hij over het meesterwerk. Hij verwijst naar een van de «subliemste erotische scènes ooit beschreven»: de verschijning van het naakte meisje aan Adso, die Eco optekent met de woorden van het Hooglied. Op het festival La Milanesiana waren veertien platen uit de bewerking te zien.

Goed nieuws voor wie het eerste deel verslond: het tweede deel is intussen verschenen en is bij ons verkrijgbaar. Bekijk De Naam van de Roos op Stripweb.

En bij Lauwert: de integrale Giuseppe Bergman

Wie na dit interview goesting krijgt in meer Manara, is bij ons aan het juiste adres. Uitgeverij Lauwert brengt momenteel de avonturen van Giuseppe Bergman samen in een schitterende integrale uitvoering. Bergman — Manara's eigen alter ego, voor het eerst opgevoerd in 1978 — wordt door de mysterieuze HP (een eerbetoon aan niemand minder dan Hugo Pratt) op pad gestuurd, op zoek naar het Avontuur. Het resultaat is typisch Manara: een hypnotiserende mix van avontuur, erotiek, surrealisme en metafictie, en meteen een van de invloedrijkste reeksen uit zijn oeuvre.

Deel 1 is intussen verschenen; deel 2 volgt later dit jaar. Ontdek de integrale Giuseppe Bergman bij Stripweb.