Nanbanjin: wanneer Cyril Pedrosa en Taiyo Matsumoto elkaar de hand reiken
Nanbanjin: Cyril Pedrosa en Taiyo Matsumoto ontmoeten elkaar op papier
Twee grote namen van de Franse en Japanse strip, één album, twee perspectieven. Nanbanjin — de term waarmee de eerste westerlingen in Japan werden aangeduid — is een van de opvallendste stripgebeurtenissen van dit najaar, en verschijnt binnenkort ook in het Nederlands. In het Franse vakblad DBD (2026) vertelde Cyril Pedrosa (Portugal, De Gouden Eeuw) aan Philippe Peter hoe hij samen met Taiyo Matsumoto (Amer Béton, De Bamboe Samoerai) dit ongewone project tot stand bracht: een lijvig album met een dubbel-opmaak, waarbij het Franse en het Japanse leesritme elk hun eigen richting volgen.
|
|
Cyril Pedrosa en Taiyo Matsumoto
Een brief aan een onbereikbare held
Het idee ontstond in 2018, terwijl Pedrosa bezig was met het eerste deel van De Gouden Eeuw. Hij stootte op een boekje met Portugese kronieken over de eerste contacten tussen Portugese zeevaarders en Japanners, midden 16de eeuw: twee karvelen die door een storm gedwongen worden aan te meren op de Japanse kust. Wat Pedrosa fascineerde, is dat er ook een Japanse kroniek over datzelfde voorval bestaat — hetzelfde verhaal, maar compleet anders verteld naargelang het perspectief. Voor Pedrosa, die via zijn vier Portugese grootouders een sterke band met Portugal heeft, was de stof voor een verhaal over ontmoeting en anders-zijn geboren. Het liefst samen met een Japanse auteur.
Matsumoto leek aanvankelijk onbereikbaar, tot hij in 2019 naar het Festival van Angoulême kwam. Via de perscontacten van Dupuis en Kana kreeg Pedrosa een kwartiertje met hem en overhandigde hij een naar het Japans vertaalde brief met zijn plan — buiten het gebruikelijke protocol om, wat niet iedereen kon smaken. Een week later liet Matsumoto weten geïnteresseerd te zijn, op voorwaarde dat ze elkaar eerst beter zouden leren kennen. Pedrosa reisde in juni 2019 tien dagen naar Japan, met tolk Shoko Takahashi als onmisbare schakel. Na een paar dagen bleek Matsumoto trouwens gewoon Engels te spreken — en het project kreeg groen licht.
Ieder zijn eigen scenario, zonder één lijn van de ander te schrijven
Het resultaat is geen gezamenlijk geschreven scenario, maar twee volledig autonome verhalen die naadloos op elkaar aansluiten. Pedrosa schreef zijn kant vanuit het perspectief van Fernando, de Portugese hoofdpersoon; Matsumoto en zijn partner Saho Tono ontwikkelden het Japanse perspectief. Geen van beiden schreef ook maar een regel van elkaars scenario, maar er was voortdurend overleg nodig om de twee verhalen naadloos te laten aansluiten — een langgerekte heen-en-weer-uitwisseling van synopsis, storyboard en pagina's.
Cultuurverschillen zorgden geregeld voor verrassende misverstanden, die uiteindelijk het verhaal zelf verrijkten. Zo was Matsumoto lang overtuigd dat Fernando het eiland Tanegashima wilde verlaten omdat hij dacht de bewoners tot last te zijn — een heel Japanse redenering. Voor Pedrosa vertrok Fernando gewoon uit persoonlijk verlangen. Zulke onbegrepen invalshoeken werden uiteindelijk bewust ingezet als verhaalstof.
Een vriendschap tussen twee werelden
In de kern is Nanbanjin voor Pedrosa vooral een verhaal over vriendschap en anders-zijn: de haast vaderlijke band tussen Fernando en Chobey, die hem na de schipbreuk redt en in hem de zoon herkent die hij op zee verloor; en vooral de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Fernando en Toramaru, een conflictueuze relatie die uitgroeit tot een bijzondere band. In de 16de eeuw is de kloof tussen een Japanner en een Portugees moeilijk groter denkbaar — een échte ontmoeting van de derde soort, waarbij Pedrosa en Matsumoto vooral willen laten zien dat mensen sterke banden zoeken, ook over de grootste verschillen heen.
Twee grafische talen, één boek
Grafisch koos Pedrosa er bewust voor om dicht bij de klassieke westerse stripstijl te blijven — hij denkt bij het tekenen soms aan Blueberry — terwijl Matsumoto zijn eigen, herkenbare Japanse beeldtaal behield. Geen van beiden probeerde de stijl van de ander over te nemen: het contrast tussen de twee “handschriften” is net een essentieel onderdeel van het verhaal. Pedrosa werkte bovendien deels op papier (potlood en inkt, met digitale kleur) en deels volledig digitaal, vooral voor de hoofdstukken die het nauwst verweven zijn met Matsumoto's verhaallijn — dat liet hem toe sneller aanpassingen te maken, iets wat voor de op papier werkende Matsumoto geen optie was.
Binnenkort in het Nederlands
Nanbanjin verscheen bij Dupuis als kloek, ingebonden album van 480 kleurenpagina's en komt binnenkort ook naar de Nederlandstalige markt. Bij Stripweb vind je alvast het volledige aanbod van beide auteurs.
Gebaseerd op een interview van Philippe Peter met Cyril Pedrosa, gepubliceerd in DBD (2026).
