Obrigan wekt aandacht om meerdere redenen. In de eerste plaats door het scenario van Olivier Péru, een auteur die bekendstaat om verhalen die zelden licht of geruststellend aanvoelen. Daarnaast omdat deze reeks geen klassieke nieuwe fantasy is, maar een verstripping van de roman Druide van Nicolas Jarry.

Extra opvallend is dat Péru het oorspronkelijke verhaal zelf bewerkt tot scenario, wat de verwachting oproept dat het donkere karakter van het bronmateriaal zonder veel compromis naar de strip wordt vertaald.

Die verwachting wordt meteen ingelost. De toon ligt vanaf de eerste pagina’s vast: sombere spanning en een beklemmende atmosfeer zijn geen bijzaak, maar de kern van de leeservaring. De sfeer stuurt ritme, spanningsopbouw en onderhuids ongemak, en wordt krachtig ondersteund door het tekenwerk van Pierre-Denis Goux. In dit eerste deel creëert hij een wereld waarin het licht zelden doorbreekt, en waarin gezichten, blikken en lichaamstaal consequent gesloten en onheilspellend aanvoelen.

Ook inhoudelijk kiest Obrigan niet voor de gebruikelijke fantasy-verleiding met folklore en kleur. De druïdes staan weliswaar bekend als hoeders van vrede en recht, maar het verhaal maakt snel duidelijk dat ook zij een verleden dragen dat verre van zuiver is. Hun rol in het machtsspel tussen twee rijken blijkt bovendien allesbehalve comfortabel. De dreiging die boven het verhaal hangt, is daarbij niet uitsluitend politiek: ze voelt ouder, sluwer en ongrijpbaarder, als iets dat in de schaduw wacht, posities inneemt en pas toeslaat wanneer het moment perfect is.

Het vertrekpunt is brutaal en efficiënt: een onverklaarbare slachtpartij in een fort dat onneembaar zou moeten zijn. Dat incident wordt het ideale alibi voor heersers die al langer op oorlog azen. Tegelijk worden de druïdes gedwongen om uit te zoeken wat er werkelijk gebeurd is én om een escalatie te voorkomen die het continent opnieuw in brand kan zetten.

Opvallend is hoe het verhaal de focus niet vernauwt tot één enkel personage. Obrigan is belangrijk, maar niet het enige zwaartepunt. Zijn twee leerlingen spelen een essentiële rol in het onderzoek, terwijl daarnaast andere figuren zorgvuldig worden gepositioneerd, met motieven die eerder aanvoelen dan meteen verklaard worden. Die aanpak vergroot de schaal van de intrige en onderstreept dat de dreiging die nadert groter is dan één opdracht of één protagonist. Wanneer die dreiging zich uiteindelijk voorzichtig laat zien – zonder haar identiteit volledig prijs te geven – is de impact groot, niet alleen op de plot, maar ook op de kernpersonages, die er persoonlijk door getroffen worden. Daarmee wordt een ongemakkelijke idee scherp gesteld: duisternis komt niet alleen van buitenaf, maar kan evengoed schuilen in wie beweert het goede te dienen.

Reeksinformatie en planning

Obrigan is opgezet als een afgewerkte trilogie, wat in het fantasygenre een pluspunt is: er wordt duidelijk naar een afgeronde boog toegewerkt. Belangrijk om te weten is dat deel 1 getekend is door Pierre-Denis Goux, maar dat delen 2 en 3 door Emanuel Paviglianiti zullen worden geïllustreerd. Deel 2 wordt verwacht in de eerste helft van 2027, gevolgd door deel 3 in de tweede helft van 2027. Of een nieuwe tekenstijl ook een gevolg zal hebben op de kwaliteit is nog af te wachten.

Tot slot: deze reeks zal ook in het Nederlands verschijnen bij uitgeverij Daedalus.