Olympus Mons: de Mars-saga van Christophe Bec en Stefano Raffaele

Complete reeks in 9 delen – Uitgeverij Daedalus

Wanneer een scenarist die een specialist is in de fantastische thriller samenwerkt met een Italiaanse tekenaar die thuis is in de codes van de Amerikaanse comics, krijg je Olympus Mons: een tentakelachtige sciencefiction-fresco waarin ruimteverovering, alternatieve geschiedtheorieën en buitenaardse dreiging samenkomen. Negen delen verschenen tussen 2017 en 2022 bij Soleil Productions en bij ons vertaald door Daedalus, een intrige die van Mars naar de bodem van de Oostzee reist via Iowa, en een goed op elkaar ingespeeld auteursduo: Christophe Bec aan het scenario, Stefano Raffaele aan de tekentafel. We nemen met Stripweb deze reeks onder de loep – een reeks die geen enkele lezer onverschillig laat.

De pitch: 2026, het jaar waarin alles in een stroomversnelling komt

Olympus Mons is de grootste bekende vulkaan van het zonnestelsel. Het is ook de plek waar Elena Chevtchenko in 2026 het eerste bemande voertuig op Mars neerzet… en er de resten van een ruimteschip aantreft. Op datzelfde moment legt op aarde een duikteam van Ocean Pathfinder een artefact van onbekende oorsprong bloot in de Oostzee. Duizenden kilometers verderop, in Iowa, wordt het medium Aaron Goodwin overvallen door voorspellende visioenen die een wereldwijde catastrofe aankondigen.

Drie fenomenen, drie locaties en één zekerheid: alles is met elkaar verbonden. Het is alleen nog de vraag hoe, en vooral waarom een mysterieuze aftelklok voortaan de hele mensheid bedreigt.

Van realiteit naar fictie: de methode Christophe Bec

Heel de kunst van Christophe Bec bestaat erin te vertrekken vanuit een stukje werkelijkheid om er zijn verhaal omheen te weven. Het raadsel van de berg Ararat aan de ene kant, de ontdekking van Ocean X in de Botnische Golf aan de andere: de scenarist van Sanctuaire, Carthago en Prometheus vertrekt altijd vanuit gedocumenteerde, soms verontrustende elementen om een intrige op meerdere niveaus uit te bouwen.

In Olympus Mons mengt hij anticipatie (en dus geen pure sciencefiction of complottheorieën), fantastiek en realpolitik. Zijn handelsmerk – de terugkerende flashbacks – wordt hier tot het uiterste doorgevoerd: we springen van de Vikingen naar Christoffel Columbus, van het stalinistische Rusland naar de NAVO-manoeuvres tijdens de Koude Oorlog, van de zeebodem van de Barentszzee naar de okerkleurige flanken van de Olympus Mons. Een koraal opgebouwde verteldraad waarin uitstapjes naar het verleden voortdurend licht werpen op de actuele gebeurtenissen.

Het is moeilijk om niet aan Prometheus te denken, zijn paradepaardje: koraalvertelling, potentieel vijandige buitenaardsen, systematische flashbacks, dreiging die op de mensheid drukt… Zozeer zelfs dat je je terecht kan afvragen waarom het duo Bec/Raffaele, onder de vleugels van Soleil Productions, twee zo gelijkende reeksen parallel heeft gelanceerd. Het antwoord zit in een nuance: Olympus Mons speelt variaties op een gemeenschappelijk thema, maar bevestigt zich zelfstandig dankzij een meer hedendaagse verankering en een minder mystieke verhaallijn.

Stefano Raffaele: de Italiaan die alles getekend heeft

Aan de tekenkant vinden we Stefano Raffaele terug, een oude makker van Christophe Bec. Geboren op 15 maart 1970 in Milaan en vandaag gevestigd in Cagliari op Sardinië, kan Raffaele bogen op een indrukwekkend parcours. Hij debuteert in 1994 in de Italiaanse reeks Lazarus Ledd en trekt al het jaar erna naar de Verenigde Staten. Daar werkt hij voor de grootste uitgevers: Valiant (Eternal Warrior, X-O Manowar Yearbook), Marvel (X-Factor, X-Men Adventures, Conan the Barbarian, Hawkeye) en DC Comics (Batman: Shadow of the Bat, Birds of Prey, New Gods).

In 2003 publiceert hij bij Les Humanoïdes Associés Fragile, zijn persoonlijke reeks op het kruispunt van gore en liefdesverhaal, verschenen in Métal Hurlant (en later verfilmd). Vanaf 2007 neemt zijn samenwerking met Christophe Bec de overhand, en sindsdien is die niet meer onderbroken: Pandemonium (2007), Sarah (2008), Under (2010), Prometheus, Deepwater Prison (2014), Heiligdom Genese (2015), en dus Olympus Mons vanaf 2016-2017.

In deze reeks creëert zijn realistische lijn – gevoed door zijn opleiding in de Amerikaanse comics – perfect de documentaire illusie die Bec nodig heeft. Of het nu gaat om de hyperdetaillistische weergave van ruimtepakken, de gedempte sfeer van Russische regeringskabinetten of de claustrofobische spanning van duikexpedities, Raffaele zet zijn precisie in ten dienste van het verhaal. Een speciale vermelding voor de inkleuring (door Digikore Studios in de eerste delen, daarna door Natália Marques) die sterk bijdraagt aan de onderdompeling: een okerkleurige, minerale Mars; blauwe, ijzige zeebodems; bleke verlichting in militaire laboratoria. En de negen prachtige covers van Pierre Loyvet geven aan elk deel de juiste toon mee.

De 9 delen: twee cycli, één fresco

De reeks ontvouwt zich in twee onderscheiden cycli:

Cyclus 1 – De Anomalie (delen 1 tot 6)

1. Anomalie Eén 
2. Operatie Mainbrace 
3. Loods 754 
4. Millennials 
5. In de Schaduw van de zon 
6. Einstein 

Cyclus 2 – Farout (delen 7 tot 9)

7. Missie Farout 
8. Het Sheppard-syndroom 
9. Voorzienigheid

De eerste cyclus zet de aardse en Marsiaanse intrige op rond de anomalie in de Barentszzee en het wrak op de Olympus Mons. De tweede cyclus voert Elena en haar bemanning naar de uiteinden van het zonnestelsel, naar Farout, een dwergplaneet waar de buitenaardse oorsprong van de artefacten eindelijk een verklaring vindt. Soleil biedt sinds 2023 ook drie integralen aan (verschenen tussen 2023 en 2025) die de reeks per drie bundelen, voor wie hem in één klap wil ontdekken. Voor degenen die de Franse taal machtig zijn een interessante aankoop. Zeer mooie uitgaven.

 

Beoordelingen en kritieken: tussen fascinatie en frustratie

De kritische ontvangst van Olympus Mons is veelzeggend voor een bredere vaststelling rond het werk van Christophe Bec: je houdt ervan of het irriteert je, soms allebei tijdens dezelfde leeservaring.

Wat lezers vrijwel unaniem prijzen:

• de hoogstaande kwaliteit en tekenprecisie van de platen, de realistische weergave van Raffaele en het opmerkelijke werk van inkleurster Natália Marques in de laatste delen;
• de rijkdom van de verhaalopbouw en het plezier om verhaallijnen die over tijd en ruimte verstrooid zijn te zien samenkomen;
• de covers van Pierre Loyvet, beschouwd als een van de visuele hoogtepunten van de reeks;
• het vermogen van Bec om een echte leesverslaving op te wekken, met onthullingen, samenzweringen en plotwendingen in een hoog tempo. Bec kan dit als de beste althans dat vinden we bij Stripweb.

Wat de kritiek daarentegen aanstipt:

• een soms te zichtbare gelijkenis met Prometheus, die het gevoel kan geven dezelfde reeks onder een andere titel te herlezen;
• dialogen die als te wijdlopig worden ervaren, vooral in de eerste delen, waar de actie maar moeilijk op gang komt;
• een tweede cyclus (delen 7 tot 9) die door velen als een misbare rek wordt beschouwd, na een mogelijke echte conclusie in deel 6;
• een einde (deel 9, Voorzienigheid) dat verdeelt: sommigen vinden het melancholisch en juist, anderen slordig afgewerkt, verward of zelfs frustrerend.

Algemeen genomen genieten de eerste delen van een ruim enthousiasme, terwijl de meningen meer uiteenlopen naarmate de reeks vordert. De ontknoping verdeelt: sommige stemmen beschouwen ze als waardig en doordacht, andere als overbodig of verwarrend. Eén ding is zeker: de reeks laat zelden onverschillig.

Voor wie?

Olympus Mons richt zich op liefhebbers van "anticipatie"-SF meer dan van hard SF, op fans van Prometheus, Carthago of Bunker die hier de geliefde Bec-recepten terugvinden, en breder op iedereen die ervan houdt wanneer een strip de tijd neemt om een mysterie met meerdere lagen op te bouwen, waarin realpolitik het onbekende ontmoet. Verwacht je cerebrale SF in de stijl van Greg Egan of onberispelijke wetenschappelijke rigueur, dan zoek je beter elders. Wil je een meeslepende, visueel prachtige saga die het reële en het mogelijke handig vermengt, dan moet je erin duiken.

Tot besluit

Olympus Mons en Prometheus zijn dicht bij elkaar zonder identiek te zijn: ze spelen variaties op eenzelfde thema, maar weten zich elk afzonderlijk te affirmeren. De reeks van Bec en Raffaele heeft zijn gebreken – lengtes, dichte dialogen, betwistbare ontknoping – maar blijft een van de grote SF-frescos uit de Frans-Belgische strip van de afgelopen tien jaar, gedragen door een auteursduo op het hoogtepunt van hun compliciteit. Negen delen, honderden platen en een mysterie dat je dichtklapt met dat bijzondere gevoel dat alleen de feuilletonstrip kan geven: dat je lang hebt meegereisd met personages die intussen vertrouwd zijn geworden.

Te ontdekken deel per deel via onze Olympus Mons-pagina op Stripweb, of in integraal voor de nieuwkomers maar dan enkel in het Frans.

Voor de liefhebbers van dergelijke strips kunnen we ook De Aquanauten aanraden.

Olympus Mons – Christophe Bec (scenario), Stefano Raffaele (tekeningen), Digikore Studios en daarna Natália Marques (kleuren), Pierre Loyvet (covers) – Uitgeverij Daedalus, – 9 delen (2017-2026) – softcover, beschikbaar bij Stripweb.