Hij is een van de zeldzame tekenaars die zowel in Europa als in de Verenigde Staten carrière maakte, werkend met scenaristen van beide continenten. Dit najaar is Philippe Xavier bovendien dubbel present in de rekken: met een nieuw deel van zijn succesreeks Tango én met Le Territoire, een post-apocalyptisch album waarvoor hij de handen ineenslaat met een ware ster van de Amerikaanse comic book. In een recent podcastinterview blikte de tekenaar terug op zijn opmerkelijke parcours — van Buenos Aires over Santiago tot de Amerikaanse comic shops.

Een tekenaar van twee werelden

Het begon, zoals bij zoveel tekenaars, met de klassiekers: Asterix, Guust Flater, Lucky Luke. “Daar moest ik om lachen”, vertelt Xavier eenvoudig. Maar rond zijn veertiende kwam de echte schok, toen hij het werk van Hermann en Jean Giraud ontdekte. Vanaf dat moment wist hij het zeker: hij wilde strips maken. Hij tekende de albums van Hermann en de Blueberry-reeks van Giraud na, tot hij ze vanbuiten kende. Daarbij pikte hij ook iets op van Vance, van Yves Swolfs en zijn Durango, van Rosinski en Loisel.

Toch verliep zijn weg allesbehalve rechtlijnig. Op zijn achttiende vertrok hij naar Buenos Aires, waar hij marketing en reclame studeerde en via storyboards voor reclamefilms opnieuw bij het tekenen uitkwam. Hij ontdekte er de Argentijnse strip van Alberto Breccia en Horacio Altuna — “heel donker, heel anders dan de Frans-Belgische”. Eind jaren tachtig trok hij verder naar Chili, waar hij in Santiago voor het reclamebureau Ogilvy & Mather werkte.

De grote ommekeer kwam aan het eind van de jaren negentig, in de Verenigde Staten. In de comic shops ontdekte hij de Uncanny X-Men van Jim Lee en diens werk voor Image Comics. “Al die passie voor strips die in mij zat, kwam in één klap weer naar boven.” Hij besloot comics te maken. De ene afwijzing volgde op de andere — hij was tenslotte autodidact — maar hij hield vol. Op een conventie ontmoette hij uitgeverij Caliber Press, en daar leerde hij scenarist en uitgever Joe Pruett kennen. Die zag in Xaviers tekeningen iets typisch Europees: oog voor detail en mise-en-scène. Pruett gaf hem zijn eerste reeks, het heroic fantasy-verhaal Legendlore. “Dat was eind 1995. Vanaf dat moment ben ik nooit meer gestopt.” Ooit bracht hij zelfs een hele dag tekenend door, zij aan zij met zijn idool Moebius.

Begin jaren 2000 keerde Xavier terug naar Frankrijk. Het tekenwerk van Hermann en dat van Jim Lee zet hij niet tegenover elkaar: “Voor mij is hun tekenwerk liefde op papier.” Hij voelt zich dan ook even goed Amerikaan als Frans-Belg: “Ik heb die twee continenten die zich in mij vermengen.”

Tango, een eerbetoon aan Hugo Pratt

Die twee werelden komen perfect samen in Tango, de reeks die Xavier tekent op scenario van Matz, met kleuren van Jérôme Maffre. De titel is — het zal de liefhebber niet ontgaan — een knipoog naar Hugo Pratt. Het nieuwste deel, Faux Frères, verscheen onlangs in het Frans en komt dit najaar ook naar de Nederlandstalige rekken. Een kostbaar succes in een tijd waarin de zogenaamde “genrestrip” wel eens onder vuur ligt.

Le Territoire of The Territory: de cirkel is rond

De grootste verrassing volgt eind dit jaar met Le Territoire. Het scenario is van niemand minder dan Joe Pruett — schepper van Negative Burn en een gevierd Amerikaans scenarist die onder meer aan X-Men en Wolverine werkte. En dat is geen toeval: Pruett was dertig jaar geleden Xaviers allereerste uitgever in de Verenigde Staten. Van zijn eerste tot zijn laatste scenarist is de cirkel zo helemaal rond.

Le Territoire is een post-apocalyptisch verhaal waarin de mensheid zich opnieuw moet opbouwen. Wie daarbij denkt aan Simon du Fleuve van Claude Auclair of aan Jeremiah van Hermann, zit goed — al legt Pruett er zijn eigen accent: actie, en veel actie. Het resultaat belooft een van de opvallendste Lombard-albums van het jaar te worden. Mooi detail tot slot: de Franse vertaling is van Matz, de vaste scenarist van Tango.

Ontdek Tango en Philippe Xavier

Benieuwd naar het werk van deze grenzeloze tekenaar? Op Stripweb vind je de volledige reeks Tango en alle albums van Philippe Xavier.