Je kunt je die vraag best stellen wanneer je aan deel 10 begint: waar is Louca gebleven? En precies daarin slaagt Bruno Dequier in zijn opzet. Wat aanvankelijk een uitstekende jeugdreeks was over voetbal, humor en een spook, is album na album uitgegroeid tot een echte saga. Op 19 maart 2026 telt Dupuis 12 albums in de hoofdreeks en 2 integrales, een duidelijk bewijs dat Louca allang meer is dan zomaar een sportstrip.

De oorsprong van het project is bijzonder boeiend. Bruno Dequier bedacht Louca al in 2009, zag het project door Dupuis worden aanvaard, tekende in 2010 zijn contract en werkte daarna het eerste deel af terwijl hij tegelijk actief bleef in de animatiewereld. Dat verleden voel je meteen in de reeks: Dequier werkte aan Despicable Me, Un monstre à Paris en The Lorax, en zijn tekenstijl bewaart iets heel filmisch, met uiterst expressieve personages, lichamen in beweging en een sterk gevoel voor ritme. Louca werd vervolgens voorgepubliceerd in Spirou en vond daarna zijn weg naar de boekhandel.

In het begin rust alles op een eenvoudig maar briljant idee: Louca is een antiheld. In Coup d’envoi, verschenen op 11 januari 2013, is hij een luie tiener, een slechte leerling, een fantast en nogal onhandig met meisjes. Dan verschijnt Nathan, een voormalige voetbalbelofte die nu een geest is en Louca helpt vooruit te komen, terwijl hij tegelijk de waarheid over zijn eigen dood probeert te achterhalen. De eerste vier delen — Coup d’envoi, Face à face, Si seulement… en L’espoir fait vivre — vormen wat Dupuis omschrijft als “seizoen 1” van de reeks: een zeer geslaagde mix van schoolkomedie, tienerromance en mysterie.

“Seizoen 2” verruimt het speelveld nog verder. Met Les Phoenix, Confrontations, Foutu pour foutu, E-Sport en Game Over is Louca niet langer alleen die jongen die indruk wil maken op Julie: hij belandt in een veel bredere intrige, waarin het gaat over een team dat opnieuw moet worden opgebouwd, sportieve druk, machinaties en veel donkerdere dreigingen. Precies daarin blijft de reeks zo levendig: Bruno Dequier sluit zijn held nooit op in alleen voetbal, maar laat hem ook door andere domeinen bewegen, tot zelfs de competitieve gamewereld in E-Sport. Tot nu toe zijn de 12 verschenen delen: Coup d’envoi, Face à face, Si seulement…, L’espoir fait vivre, Les Phoenix, Confrontations, Foutu pour foutu, E-Sport, Game Over, L’histoire de Nathan, La coupe du griffon en Phénoménal.

Wat de makers betreft, blijft Louca in de eerste plaats het werk van Bruno Dequier, die zowel scenario als tekeningen verzorgt. Voor de inkleuring worden de eerste vijf delen aan Thomas toegeschreven, terwijl Guillo het vanaf deel 6 overneemt; de auteursfiche van Dupuis preciseert dat het om Yoann Guillo gaat. Die overgang past eigenlijk goed bij de evolutie van de reeks: het universum blijft helder en rond, maar wint aan intensiteit in de actie, de spanning en de sfeer.

Voor mij vormt deel 10, verschenen op 7 oktober 2022, het echte kantelpunt van de reeks. Daarin kiest Bruno Dequier bewust voor een donkerdere, vollere toon, bijna die van een misdaadverhaal, volledig gericht op Nathan en op alles wat de vorige delen in de schaduw hadden gelaten. In een interview rond dat album vat hij die keuze heel helder samen.

“Ik heb Louca laten opduiken voor het plezier.”
(vrij vertaald uit het Frans)

“Ik wilde dat meteen duidelijk zou zijn dat dit album minder op humor gericht zou zijn dan gewoonlijk.”
(vrij vertaald uit het Frans)

Die twee zinnen zeggen bijna alles: Louca blijft aanwezig om wat lichtheid te bewaren, maar Het verhaal van Nathan wil vooral het verhaal verdiepen. De officiële presentatie van het album kondigt trouwens aan dat Nathans geschiedenis er eindelijk “chronologisch en tot in de kleinste details” wordt verteld.

Nog een ander interviewfragment werpt een interessant licht op Dequiers werkwijze. In 2020 vertelde de auteur dat hij tennis, golf en voetbal had gespeeld — bij dat laatste als doelman — voordat hij deze perfecte zin liet vallen: “Ik experimenteer graag!” Ook dat zie je duidelijk terug in Louca. De held gaat vooruit door te falen, te leren en opnieuw te beginnen. Misschien is dat wel precies waarom hij zo sympathiek blijft.

De meningen over de reeks wijzen trouwens grotendeels in dezelfde richting. ActuaBD zag in deel 1 al een soort “Franse manga” met stevige wortels in de Frans-Belgische striptraditie. Lirado benadrukt dan weer de thematische rijkdom van de reeks, met voetbal, vriendschap, liefde, doorzettingsvermogen, jaloezie en onderzoek als belangrijke pijlers. Meer recent prees ActuaBD in deel 11 de “mooie mix van humor en ernst”, terwijl Planète BD zijn bespreking van deel 12 besloot met een enthousiast: “Op naar deel 13.” Zelfs de uitgeversteksten van Dupuis herhalen het al langer: ondanks de zwaardere momenten blijft de komedie de motor van Louca.

Precies daar zit voor mij de kracht van deze reeks. Louca begint als een grappige, levendige en toegankelijke voetbalstrip. Daarna wordt het, zonder ooit zijn helderheid te verliezen, ook een coming-of-ageverhaal, een onderzoek, een jeugdthriller en soms zelfs een liefdesverhaal. Weinig jeugdreeksen slagen erin zo mooi mee te groeien met hun lezers. En daarom is het begin van Louca zo belangrijk: alles zat er eigenlijk al in, in kiemvorm, vanaf Coup d’envoi.