Aan het einde van de zomer, wanneer de badplaatsen leeglopen en het licht zachter en schuiner wordt, lijken sommige plekken de tijd vast te houden. In Saudade plaatst Vincent Turhan zijn verhaal in een oude arthousebioscoop, uitgebaat door Alma en Rio: een koppel dat de zaal overeind probeert te houden, net als hun gedeelde droom. Het perfecte decor voor een graphic novel over passie, slijtage, creëren… en het geweld dat losbarst wanneer de werkelijkheid de fictie inhaalt.
Alma en Rio heropenen hun bioscoop en organiseren een retrospectieve rond een mythische film, Saudade, die vijftig jaar geleden uitkwam. Voor Alma, een voormalig regisseur, werkt die vertoning als een intieme trigger: waarom is ze zo vroeg gestopt met maken? Wat heeft ze achtergelaten? Rio, pragmatischer, ziet de heropening vooral als een manier om overeind te blijven—waarbij overleven en roeping soms door elkaar gaan lopen.
Maar Saudade blijft niet steken in een gevoelige kroniek. Turhan injecteert een strak opgebouwde noir-intrige: corrupte agenten, een opdracht voor een overval, twee misdadigers die slecht bij elkaar passen (Cisco, nerveus en onvoorspelbaar, en Misha, een zwijgzame rots), een koffer vol geld en een kettingreactie van verraad. De verhaallijnen botsen uiteindelijk op elkaar—en de bioscoop, tempel van illusies, wordt het toneel van een zeer reële afrekening.
De kracht van Saudade zit in de dubbele puls. Het verhaal schakelt als een film tussen contemplatie en plots geweld: aan de ene kant de trage, soms pijnlijke melancholie van gebroken dromen; aan de andere kant de rauwe urgentie van een misdaadplot. Toch blijft alles samenkomen in één kern: de donkere zaal als plek van herinnering, ontsnapping en projectie—letterlijk en figuurlijk.
In een interview legt Vincent Turhan uit dat hij zijn stijl bewust afstemt op het verhaal: “Ik probeer me grafisch aan te passen aan wat ik ga vertellen.” Hij benadrukt ook zijn technische keuzes en de zoektocht naar het juiste gereedschap: “Ik doe ook research naar de gebruikte tools.” Over de afwerking zegt hij: “Daarom werk ik voor dit album ook met digitale kleur, om het sneller en levendiger te maken.”
Turhan wilde bovendien duidelijk van register veranderen. Na zwaardere projecten had hij nood aan een andere toon: “Ik had het echt nodig. (…) Ik had nood om te lachen.” Tegelijk erkent hij hoe lastig humor is: “Ik besef dat komedie het moeilijkste genre is om te beheersen.” Hij zocht dus een evenwicht “tussen het groteske en het absurde”, zonder de onderliggende ernst te verliezen.
De cinemaliefde is daarbij uitgesproken persoonlijk: “Ik ben van jongs af aan echt ondergedompeld geweest in cinefilie.” Voor hem is film “hyperbelangrijk”, en hij ziet ook verwantschap tussen de media: “Strip en cinema zijn twee media die heel dicht bij elkaar staan.” Kadrering, ritme, blikrichting—maar met de vrijheid van de pagina.
Onder de misdaadlaag stelt Saudade een eenvoudige, hardnekkige vraag: wat doen we met wat we niet hebben durven afmaken? Alma en Rio dragen elk een ander antwoord. Het boek kijkt daar helder en zonder grote verklaringen naar—soms zacht, soms pijnlijk. Turhan vat zijn drijfveer kernachtig samen: “Om verveling te bestrijden en vooruit te komen in het leven, moet je creëren.” De bioscoop is tegelijk toevlucht en spiegel: hij bewaart herinneringen, maar herinnert ook aan wat ongeleefd bleef.
Recensies benadrukken vaak het opvallende huwelijk tussen misdaad-thriller en een melancholische ode aan cinema. Wie houdt van verhalen die registers durven laten botsen, vindt hier precies de charme: spanning die vooruit stuwt, én een atmosfeer van einde seizoen die nawerkt. Voor sommige lezers kan de genre-mix bewust zichtbaar blijven—maar zelfs dan wordt doorgaans de ritmiek en de finale impact genoemd. Wij bij Stripweb houden vooral van de tekenstijl en het warme zuiderse gevoel dat deze uitstraalt. Ook de kleuren passen perfect bij het verhaal en zorgen voor een bijzonder geladen en spannende sfeer. Een must have voor iedere nostalgie fan, die houdt van Cinema, misdaad, Portugal, Zuiderse romans,... een lekker brokje ontspanning.
Vincent Turhan is illustrator en stripmaker. Hij werd onder meer opgemerkt met Les Étoiles s’éteignent à l’aube (een bewerking van de roman van Richard Wagamese die we binnenkort ook in vertaling mogen verwachten).
Met Saudade keert hij terug als auteur van scenario én tekeningen, in een ander register: donkerder, scherper, maar met dezelfde aandacht voor emotie en voor plekken die alles condenseren.