Op 4 december 2025 verscheen bij ons het nieuwste avontuur van Blake en Mortimer:
“De Atlantische dreiging” – de langverwachte opvolger van klassieker “De Enigma van Atlantis”.

Voor de Stripweb-lezers zetten we graag op een rij waarom dit album zo bijzonder is, en waarom fans van Jacobs, SF én actuele thema’s hier hun hart aan zullen ophalen.

Terug naar Atlantis – maar dan anders
Meer dan zeventig jaar na “De Enigma van Atlantis” pakken scenarist Yves Sente en tekenaar Peter Van Dongen een vraag vast die vele lezers al decennia bezighoudt:
Wat gebeurde er ná het vertrek van de Atlanten? En hoe is Olrik daar ooit levend weggeraakt?

In “De Atlantische dreiging” is dit geen nostalgische voetnoot, maar de motor van een gloednieuw verhaal. Het album sluit duidelijk aan bij de mythologie van Jacobs, maar schuift de blik vooruit: naar ruimtevaart, energiecrisis en de fragiele balans tussen democratie en macht – thema’s die opvallend actueel aanvoelen.

Mortimer als pionier van schone energie
Het avontuur start niet in een geheime tempel, maar in… Schotland.
Professor Mortimer is door de Britse overheid gevraagd om een nieuwe, schone én quasi gratis energiebron te bestuderen: geothermie, het winnen van warmte uit de ondergrond. In de romanwereld van Blake en Mortimer past dat perfect bij zijn rol als uitvinder van baanbrekende technologie – denk maar aan de Zwaardvis.

In de Schotse Hooglanden en onder de Noordzee, boven het verzonken Doggerland, onderzoekt Mortimer hoe restwarmte in de aardkorst gebruikt kan worden als alternatief voor olie en steenkool. Onderweg komen historische weetjes langs over vroege windmolens en elektrische auto’s – bijna vergeten pogingen tot groene energie die in de 20e eeuw door de petroleumlobby werden weggedrukt.

Het album schuift Mortimer nadrukkelijk naar voren als wetenschapper met een ecologisch geweten: hij gelooft in internationale samenwerking, technologie ten dienste van iedereen en waarschuwt voor de prijs die vooral de kwetsbaarsten betalen voor vervuiling en klimaatverstoring.

Een bedreigde nieuwe wereld: de planeet van de Atlanten
Intussen zien we wat er van de Atlanten geworden is sinds hun vertrek uit de aardse diepten. Ze leven op een nieuwe planeet, onder enorme koepels, in een fragiel ecosysteem waar niets vanzelfsprekend is.

Hun samenleving draait op één cruciale grondstof: orichalcum, het mythische metaal dat al bij Plato opduikt en door Jacobs in “Het raadsel van Atlantis” een centrale rol speelde. De Atlanten delven het nu koortsachtig uit de bodem en zelfs van de zeebodem van de Noordzee – met alle gevaar van dien.

De parallellen met onze eigen wereld zijn duidelijk:
- diepzeemijnbouw
- fracking en de ontginning van schaliegas
- de jacht op zeldzame aardmetalen

Zoals bij ons dreigt ook bij de Atlanten het blinde geloof in “meer energie” hun planeet onherstelbaar te beschadigen.

Politieke spanningen en een wankele democratie
Wie “Het raadsel van Atlantis” herleest, merkt dat het al een verrassend politiek album was. De nieuwe Basileus, oppositie in de senaat, dreigende staatsgrepen… Sente pikt die draad expliciet weer op.

In “De Atlantische dreiging” zien we:
- een heerser die steeds autocratischer wordt
- facties die hem willen dwingen tot verkiezingen
- bondgenoten die elkaar uit opportunisme gebruiken

De Atlanten dragen nog altijd namen, titels en instellingen die naar het oude Griekenland verwijzen – de bakermat van de democratie – maar hun samenleving schuift langzaam richting autoritair regime. Het album voelt daardoor als een politieke fabel over macht, misbruik en verantwoordelijkheid, herkenbaar tegen de achtergrond van de 21ste eeuw.

Een menselijker Blake en Mortimer
Sente en Van Dongen laten hun helden ook gewoon ouder worden. Mortimer krijgt een ernstige waarschuwing van zijn arts en moet het voortaan rustiger aan doen met whisky en tabak. Dat levert zowel humor als menselijkheid op: Mrs Benson die hem een “klein glaasje” wil inschenken, Blake die streng ingrijpt, Mortimer die morrend de trap opgaat.

Het zijn korte scènes, maar ze onderstrepen dat Blake en Mortimer geen tijdloze superhelden zijn. Ze worden ouder, hebben kwaaltjes, moeten grenzen accepteren – zonder dat hun aristocratische charme en koppigheid verdwijnen.

Olrik, hun eeuwige tegenstander, krijgt eveneens interessante nuances. Zijn luxueuze antiekzaak in hartje Londen roept vragen op: leeft hij als ordinaire verkwister van gestolen geld, of als berekende investeerder die zijn vondsten strategisch inzet? Dat soort details voedt het plezier van lezers die graag tussen de regels door lezen.

Doggerland: mysterie in de Noordzee
De actie op aarde concentreert zich rond de Noordzee, waar iets zeer vreemds gebeurt:
- schepen dobberen stuurloos rond, zonder bemanning
- wrakken slaan aan op kusten van verschillende landen
- op meerdere plaatsen duiken lijken op die duizenden jaren oud blijken te zijn

De Britse geheime diensten en Scotland Yard raken verwikkeld in een onderzoek dat hen naar een soort “dodenzone” in het midden van de Noordzee leidt, op de grens van meerdere territoriale wateren. Uiteraard zijn Blake & Mortimer nooit ver weg wanneer er een internationale crisis met mysterieuze doden opduikt…

Doggerland – het verzonken land tussen Groot-Brittannië en het vasteland dat 9.000 à 10.000 jaar geleden bewoond was – vormt daarbij een fascinerend decor. Het album speelt handig met wetenschappelijke hypothesen over dit verdronken gebied en koppelt ze aan de Atlantenmythe.

Peter Van Dongen: tekenen in de geest van Jacobs
Visueel is “De Atlantische dreiging” een echte traktatie voor liefhebbers van de klassieke “klare lijn”.

Peter Van Dongen:
- sluit nauw aan bij de stijl van Edgar P. Jacobs, met druk bevolkte kaders, gedetailleerde decors en stevige composities
- gebruikt typische Jacobs-middelen zoals grote ronde panelen die een hele pagina structureren
- werkt met subtiele kleurcontrasten om belangrijke personages en actie los te trekken van de achtergrond.

Voor de vernietigende tsunami-scènes boven Doggerland liet hij zich inspireren door beelden van de tsunami in Indonesië (2004). De resultaten zijn indrukwekkend: kleine kustdorpen die worden weggevaagd, boten die als luciferdoosjes door de straten stuiteren, Blake en Mortimer die tegen een muur van water inrennen. Je “hoort” bijna het gedreun in de stilte van de pagina.

Ook leuk voor de speurneuzen: her en der duiken knipogen op naar andere auteurs en albums, van Chaland tot Hergé, zonder ooit pastiche te worden.

Een klassiek én hedendaags Blake & Mortimer-album
“De Atlantische dreiging” is tegelijk:
- een rechtstreekse link met een van de grote Jacobs-klassiekers,
- een actueel verhaal over energie, ecologie, macht en verantwoordelijkheid,
- een visueel rijk album waarin elke pagina vol kleine vondsten en details zit.

Voor wie opgroeide met “Het raadsel van Atlantis” is dit album een uitnodiging om die oude fascinatie opnieuw te beleven. Voor nieuwe lezers biedt het een toegankelijk, modern avontuur dat toont waarom Blake en Mortimer na al die jaren nog altijd overeind staan.

Yves Sente werkt intussen verder aan nieuwe avonturen van Blake en Mortimer. Eén daarvan is L’Héritier de l’Île de Man (werktitel, vermoedelijk in het Nederlands De erfgenaam van het Eiland Man), een album waarvoor hij opnieuw het scenario schrijft.

De tekeningen zijn in hoofdzaak in handen van Teun Berserik, die instaat voor de schetsen en het crayonné, terwijl Peter Van Dongen op dit project de inkting verzorgt.

In dit verhaal reist professor Mortimer naar het Eiland Man, een kleine maar historisch rijk geladen plek in de Ierse Zee. Daar krijgt het verhaal een meer intieme toon: minder wereldbedreigende actie, maar des te meer aandacht voor sfeer, familiegeschiedenis en het persoonlijke verleden van Mortimer. Het scenario is inmiddels volledig geschreven en Berserik is (of was) volop bezig met de tekeningen, zodat L’Héritier de l’Île de Man zich nu al laat aankondigen als een echt familie- en erfenisverhaal binnen het Blake & Mortimer-universum.

Hou dus zeker de webshop en nieuwssectie van Stripweb in het oog – want als de vloedgolf van “De Atlantische dreiging” eenmaal losbreekt, wil je niet aan de verkeerde kant van de kaai staan.