Skip to main content

🖤 In memoriam: Hermann (1938–2026)

geschreven door Stripweb
23 maart, 2026

HERMANN_STRIPWEB_RIP

Een van de laatste dinosaurussen van de strip is niet meer

Met diepe droefheid nemen we afscheid van Hermann Huppen, beter bekend onder zijn voornaam Hermann, een van de laatste grote dinosaurussen van de Europese strip. Hij overleed op de leeftijd van 87 jaar, maar laat een monumentaal oeuvre na dat generaties lezers en auteurs heeft beĂŻnvloed.

Geboren in 1938 in België, brak Hermann door in de jaren 70 met reeksen als Bernard Prince en Comanche, maar het is vooral met de langlopende post-apocalyptische saga Jeremiah dat hij zijn stempel drukte op het medium. Met zijn ruige tekenstijl, zijn rauwe mensbeelden en zijn compromisloze blik op de wereld bracht hij verhalen die zowel meeslepend als maatschappelijk relevant waren. Jeremiah begon in 1979 en groeide uit tot een iconische reeks, vertaald in meer dan 25 talen.

Hermann was een alleskunner: hij schreef zijn eigen scenario’s, ontwikkelde een herkenbare beeldtaal, en experimenteerde moedig met technieken zoals kleurendirecte aquarel. Zijn oeuvre omvat ook parels als De Torens van Schemerwoude, De Bloedkoning, Boeseringe en Oorlogskind, telkens met een diep menselijk en vaak grimmig perspectief. Hij werkte geregeld samen met zijn zoon Yves H., die hem als scenarist aanvulde in zijn latere jaren.

In 2016 ontving Hermann de Grote Prijs van het Internationaal Stripfestival van Angoulême, de ultieme bekroning van een carrière die meer dan een halve eeuw omspande. Deze prestigieuze prijs geldt als een van de hoogste internationale onderscheidingen in de stripwereld en bevestigde nogmaals de blijvende impact van zijn werk op het genre. Hermann werd geroemd om zijn invloed op de visuele verteltaal in strips en zijn unieke vermogen om doorleefde, menselijke verhalen te schilderen met zowel tekst als beeld. Met deze erkenning werd hij opgenomen in het selecte gezelschap van grootmeesters die de negende kunst vormgaven, een eretitel die zijn oeuvre en persoonlijkheid recht aandoet.
 

Hermann was een van die ruwe bolsters met een hart van goud. Geen man van grote woorden, maar van scherpe observaties, gedurfde beelden en intense emoties. Hij tekende niet om te behagen, maar om te vertellen wat verteld moest worden.

Zijn nalatenschap leeft voort in de pagina’s van zijn albums, in het werk van collega’s die hij inspireerde, en in het hart van elke lezer die hij wist te raken.

🕊️ Rust zacht, oude krijger. En dank je wel.