« De dagen die verdwijnen » van Timothé Le Boucher: de graphic novel die de helft van je leven steelt

Nieuws & recensie — stripweb.be

Stel je voor: morgenochtend ontdek je dat je nog maar één dag op twee leeft. Dat er tijdens je « afwezigheden » iemand anders in je lichaam huist, het vertrouwen van je naasten wint… en je uiteindelijk vervangt. Dat is de duizelingwekkende vraag waarmee Timothé Le Boucher uitpakt in De dagen die verdwijnen. De graphic novel verschijnt deze maand bij Uitgeverij Lauwert en is daarmee — na De Patiënt — het tweede werk van de Franse auteur-tekenaar dat in het Nederlands verkrijgbaar is. Voor de liefhebbers van psychologisch geladen strips: dit mag je niet missen. We leggen uit waarom.

Tweede Le Boucher bij Lauwert — maar eigenlijk zijn eerste

Een kleine maar smakelijke chronologische knipoog: in Frankrijk verscheen Ces jours qui disparaissent al in 2017, twee jaar vóór de thriller Le Patient (2019). In het Nederlandse taalgebied loopt het net andersom. Lauwert opende in september 2024 met De Patiënt — de allereerste Nederlandse vertaling van Le Boucher — en pas nu volgt het werk dat zijn doorbraak betekende. Wie destijds De Patiënt verslond, krijgt dus eindelijk de strip in handen die alles in gang zette. Een aanrader voor kenners én voor nieuwe lezers.

[ AFBEELDING HIER ]
Cover « De Patiënt » (2024)

De pitch: een race tegen de verloren tijd

Lubin Maréchal is begin twintig. Hij is acrobaat in een circusgezelschap en houdt zich met een baantje als kassamedewerker financieel recht. Zorgeloos, dromerig, een tikje bohemien: voor hem tellen alleen de voorstelling, zijn vrienden en de liefde. Tot de avond waarop, midden in een nummer, de metalen constructie het begeeft. Een zware val op de nek. Lubin stelt iedereen gerust en maakt zijn act gewoon af.

Maar de volgende ochtend klopt niet. Het is dinsdag terwijl het maandag zou moeten zijn. Een volledige dag is in rook opgegaan. Het verschijnsel herhaalt zich, eerst om de twee dagen, dan steeds vaker. Door zichzelf tijdens die « afwezigheden » te filmen ontdekt Lubin het ondenkbare: een andere versie van zichzelf neemt het roer over. Een dubbelganger die net zo georganiseerd, ambitieus en machtsbelust is als Lubin onbezonnen en artistiek is — kortom, zijn tegenpool. De twee proberen samen te leven door met elkaar te communiceren via video. Maar de Ander knabbelt elke keer wat meer tijd weg, en de oorspronkelijke Lubin dreigt langzaam een bijrol te worden in zijn eigen leven.

Veel meer dan een fantastisch verhaal

Op papier krijg je een vlijmscherpe psychologische thriller met een fantastisch randje. Maar De dagen die verdwijnen graaft dieper en raakt aan heel intieme thema's: identiteit, de dualiteit van het ik, de verhouding tussen lichaam en geest en vooral de overgang naar volwassenheid. De kracht van het boek schuilt in zijn dubbelzinnigheid: verdwijnt Lubin werkelijk, het slachtoffer van een onverklaarbaar fenomeen, of glijdt hij weg in een vorm van dissociatieve stoornis? Het verhaal weigert te kiezen.

En wat als die « Ander » die de held stukje bij beetje verdringt, gewoon de redelijke volwassene is die dag na dag het dromende kind verjaagt? De dubbelganger is geen monster van buitenaf, maar een andere versie van jezelf: degene die stabiliteit verkiest boven idealen. Onder zijn fantastische jasje vertelt het boek over de melancholie van het opgroeien, het afscheid van je jeugd en dat knagende besef dat de tijd verglijdt en telkens iets meeneemt van wie je was.

Een geraffineerde verteltechniek

De vertelkeuze is cruciaal. Het verhaal blijft vastgekleefd aan het standpunt van de eerste Lubin: de Ander komt zelf nauwelijks in beeld. We zien enkel sporen van hem, videoboodschappen, de gevolgen van zijn beslissingen. Een groot deel van Lubins leven — geleefd door zijn dubbelganger — wordt dus buiten beeld verteld, via de ellips. Een briljante manier om van het stripverhaal, die kunst van de bevroren tijd tussen twee prenten in, meteen het onderwerp van het boek te maken.

[ AFBE

Grafisch hanteert Le Boucher een heldere, ronde en uitgepuurde lijn, opgefrist met zachte pasteltinten. Een schijnbaar eenvoudige stijl, maar met grote precisie in het overbrengen van emoties — denk aan de lange, woordloze « spektakelpagina's » waarin je ondergedompeld raakt in Lubins wankelende bestaan.

In het hoofd van de auteur: uit de interviews

Portret van Timothé Le Boucher (optioneel)

Op de vraag van uitgeverij Glénat naar het ontstaan van het project vertelt Le Boucher dat het idee ontkiemde toen hij net afgestudeerd was aan de kunstacademie van Angoulême (EESI), op een moment dat hij twijfelde tussen de sprong in de strip of een veiligere weg. Hij verkoos bewust één enkel vertelstandpunt, zodat de lezer de intrige van binnenuit aan Lubins zijde zou beleven.

In een gesprek met het Franse ZOO plaatste hij het werk in zijn persoonlijke context: pas van school, met een reeks onafgewerkte projecten en vol vragen over zijn toekomst en de keuzes die voor hem lagen. De dagen die verdwijnen kristalliseert precies die angst voor de wegtikkende tijd en de moeilijke stap naar het volwassen leven.

Tegen Bubble, op het festival Quai des Bulles, omschreef de auteur het maakproces ten slotte als bijzonder intuïtief, bijna een noodzaak: aanvankelijk gepland op zo'n 130 pagina's, groeide het boek uit tot 192. Het bewijs van een verhaal dat zijn maker even hard verraste als het de lezer overrompelt.

Wat pers en lezers ervan vinden

In Frankrijk was de ontvangst unaniem lovend. France Inter wees op het voortdurende heen en weer tussen rationele verklaring en bovennatuurlijke piste, in een sfeer die van ver doet denken aan het werk van Jirō Taniguchi. Boekhandelaars en gespecialiseerde blogs roemen een aangrijpend, perfect beheerst verhaal dat eerst een echte band van empathie met Lubin smeedt om vervolgens van het fantastische naar de thriller te kantelen.

Bij de lezers klinkt het niet anders: keer op keer vallen de woorden « coup de cœur », tranen en een slot dat « aankomt als een mokerslag ». Op de gespecialiseerde verkoopplatformen haalt de strip torenhoge scores (in de orde van 4,7 op 5). Het enige weerkerende minpunt: sommige lezers blijven op hun honger zitten omdat de auteur de dubbelzinnigheid tussen het fantastische en het psychologische nooit helemaal opheft. Een bewuste keuze — en net daarin schuilt de rijkdom van het boek. Wie De Patiënt las, herkent trouwens dezelfde aanpak: een tekenstijl die bedrieglijk eenvoudig oogt, maar elk paneel zorgvuldig opbouwt tot een gevoel van onbehagen.

Een rist prijzen

Het kritische succes leverde een mooie oogst aan onderscheidingen op (alle in Frankrijk en België behaald):

• Prix du meilleur récit court van de BDGest'Arts 2017
• Prijs van de stripboekhandelaars (Canal BD) 2017, uitgereikt in Angoulême in januari 2018
• Grote Prijs van de kritiek van de ACBD 2018
• Prijs voor de beste sciencefictionstrip op de Utopiales 2018
• Literaire lezersprijs van scholieren en leerlingen uit de regio PACA (PLPACA) 2018
• Officiële selectie van het Festival van Angoulême 2018

Het boek ging in Frankrijk bovendien al vóór 2019 over de kaap van 60.000 verkochte exemplaren — een indrukwekkend cijfer voor de eerste grote doorbraak van de auteur.

En op het scherm?

Het verhaal ontsnapte niet aan de aandacht van de filmwereld: al in 2018 verklaarde Le Boucher door zeventien producenten te zijn benaderd. Er werd een langspeelfilm aangekondigd, te regisseren door Jonathan Barré (Arena Films), maar dat project lijkt begin jaren 2020 stilgevallen. Voorlopig beleef je het verhaal dus het best zoals het bedoeld is: op papier.

De Nederlandstalige uitgave

Het oordeel van stripweb.be

De dagen die verdwijnen is zo'n boek dat je dichtklapt met een krop in de keel en de drang om eens te informeren naar het kind dat je ooit was. Onder het mom van een meeslepend fantastisch concept levert Timothé Le Boucher een ontroerende beschouwing over tijd, identiteit en het opgeven van je dromen. Een graphic novel met een verbluffende rijpheid, die je in één ruk uitleest en waarvan het slot je nog lang blijft achtervolgen.

Een hoogtepunt uit de hedendaagse strip — absolute aanrader. ★★★★★

Ontdek « De dagen die verdwijnen » →

Heb je De dagen die verdwijnen gelezen? Laat het ons weten in de reacties: verdwijnt Lubin nu écht, of is het gewoon de volwassene die het kind verjaagt?