Thomas Legrain, realisme als kenmerk: van politieke thriller tot mechanische apocalyps

“... behoort tot die goedgeboren zielen voor wie waarde niet hoeft te wachten op het aantal jaren!” Die formulering past perfect bij Thomas Legrain, een Belgische tekenaar, geboren op 22 januari 1981, wiens vroeg talent en nauwgezetheid al snel zowel lezers als uitgevers wisten te imponeren. Als achterneef (kleinneef) van de grote Jijé staat hij in een prestigieuze symbolische traditie, zonder zich daar ooit achter te verschuilen: bij hem uit die erfenis zich vooral in vakmanschap, discipline en hoge eisen.

Een vroege roeping, een opleiding “op zijn manier”

Legrain vertelt dat hij begon te tekenen “nog vóór hij het zich kan herinneren” en rond zijn twaalfde aan een eerste strip werkte. Al heel vroeg voedt hij zich met twee polen die zijn hele werk zullen structureren:

•  efficiëntie in de verhaallijn en spanning, die hij associeert met de “Van Hamme-school” (in de geest van Jean Van Hamme);
• en een uitgesproken liefde voor realistische tekeningen, met een precieze lijn en minutieus uitgewerkte decors, in de lijn van kunstenaars zoals Travis Charest.

Hij studeert geschiedenis en criminologie, terwijl hij tegelijk vasthoudt aan een vorm van individuele, autodidactische artistieke vorming. Die dubbele bagage (documentatie + inzicht in de mechanismen van misdaad en macht) zie je in zijn albums zoals dat de geloofwaardigheid van de omgeving even belangrijk is als de dynamiek van de actie.

De professionele doorbraak: opgemerkt door Jean-Claude Bartoll

Na zijn studies toont Legrain enkele pagina’s online; twee maanden later wordt hij opgemerkt door Jean-Claude Bartoll. Daarna volgen twee sleutelprojecten, tegelijk leerschool én meteen zichtbaar in de boekhandel:

• Mortelle Riviera bij Glénat, nooit vertaald.
• daarna L’Agence bij Casterman. bij ons vertaald als MX_22

Mortelle Riviera: een politico-financiële thriller “op mensenmaat”

Uitgegeven als een trilogie (2006–2008), verankert Mortelle Riviera Legrain in een gespannen, realistisch register: invloedstrijd, maffiadwang, lokale corruptie… Glénat benadrukt een fictie die sterk in de realiteit wortelt, gedragen door tekeningen die inzetten op leesbaarheid en concrete details.

MX-22: het onderzoek als narratieve machine

Met MX-22 verandert het decor, maar blijft de logica dezelfde: een gespecialiseerde organisatie bestrijdt de handel in kunstwerken en historische schatten. Legrain tekent de eerste delen van de reeks bij Casterman (vooral in de periode 2006–2009), op scenario van het echtpaar Bartoll. Ook hier dient het grafische realisme een zeer “dossiermatige” onderzoeksvertelling, waarin locaties, objecten, procedures en sferen geloofwaardig moeten aanvoelen.

Sisco: de kantelreeks, politieke thriller in “precisiemodus”

Na die snelle start (meerdere albums in enkele jaren) sluit Thomas Legrain zich aan bij Éditions du Lombard en start hij Sisco met scenarist Benec: een nerveuze politieke thriller rond een agent die opereert in de schaduw van de macht. De reeks benadrukt staatsraison, “propere” of “vuile” operaties en de kille geweldlogica van politieke coulissen.

De lange adem van Sisco zegt veel: aanvankelijk gedacht als een korter project, groeit de reeks uit tot een vaste waarde en eindigt ze na 12 albums, met een slotdeel dat verscheen op 29 januari 2021 (Russische Roulette).

Kritische erkenning: Atomiumprijs 2020

In 2020 krijgt Sisco deel 11 (Belgian Rhapsody) de Atomiumprijs van de Stad Brussel, onder meer voor de manier waarop Brussel in het album tot leven wordt gebracht. De prijs onderstreept ook wat veel lezers spontaan met Legrain associëren: een strak gecontroleerd realisme, soms omschreven als “foto-realistisch”, ten dienste van herkenbare decors en glasheldere actiescènes.

Variaties in register: Irak, SAS, Vietnam… zonder het “echte” los te laten

Wat opvalt doorheen zijn bibliografie, is hoe Thomas Legrain van terrein wisselt en toch dezelfde methode behoudt: documentatie, geloofwaardige omgevingen en efficiënte vertelkunst.

• Bagdad Inc. (2015): een one-shot op scenario van Stephen Desberg, voorgesteld als een techno-thriller in een Irak dat door oorlog is getekend. Het verhaal steunt op de context van private militaire bedrijven, politieke crisis en diffuse dreiging.
  
• The Regiment – L’Histoire vraie du SAS: een historische trilogie met Vincent Brugeas als scenarist. Le Lombard zet de geboorte en de eerste missies van de SAS tijdens de Tweede Wereldoorlog centraal (deel 1: 6 oktober 2017, deel 2: 28 september 2018, deel 3: 4 oktober 2019).
  
• Latah (2023): een belangrijke stap, omdat Legrain hier optreedt als volledig auteur (scenario + tekeningen). Le Lombard situeert het verhaal in Vietnam, 1965, in een survivalverhaal met een vleug fantastisch, waarin een groep soldaten een “vreemd” gebied intrekt dat verbonden is met de legende van de Latah. Van deze vesie bestaat er ook een speciale gelimiteerde versie van Stripweb.
  

   

M.A.D (met Nicolas Jarry), zijn meest recente stripreeks

Sinds 2024 maakt Thomas Legrain een nieuwe, zeer duidelijke bocht: actiesciencefiction, maar nog altijd met zijn obsessie voor visuele geloofwaardigheid en een heldere découpage.

Waarover gaat M.A.D?

M.A.D (voor Mechanical Assault Division) speelt zich af na een catastrofale oorlog tegen de mechams. De mensheid overleeft in eilanden van verzet, gescheiden door ware “oceanen van roest”. Het centrale duo bestaat uit Daïa Anikine en Socrates, een robot met wie ze haar bewustzijn deelt, binnen een eenheid die belast is met de bescherming van de laatste bastions van beschaving.

Die basis is essentieel, omdat ze Legrain een ideaal speelveld geeft:

• verwoeste architecturen, mechanische karkassen, hybride technologieën;
• leesbare militaire actie;
• en een thrillerachtige, bijna “procedurele” sfeer die herinnert aan zijn DNA van Sisco en L’Agence.
  
  

Deel 1 — Een rijk van Roest.

Deel 1 (Een rijk van Roest) verscheen bij uitgeverij Lauwert onder hun imprint Tzooz op 2801/2026. De intrige start als een onderzoek: een vriendin van Daïa wordt in stukken teruggevonden binnen een omheining die als veilig werd beschouwd. Dat zet de heldin ertoe aan de hiërarchie te omzeilen om de dader op te sporen. Het resultaat is een bewuste mix: post-apocalyps + militaire SF + polar, met een interne spanningsmotor (het gevaar komt niet alleen van “buiten”).

Wat de ontvangst betreft, benadrukken meerdere recensies en presentaties de degelijkheid van deze sterke opening en de efficiëntie van de sfeer. ActuaBD rangschikte de lancering zelfs bij de mooie SF-successen van 2024!!!

Deel 2 — Mechanical Mind (verschenen in oktober 2025)

Deel 2 (Mechanical Mind) verscheen bij Le Lombard op 17 oktober 2025. Deze keer worden Daïa en Socrates naar de ijzige ruïnes van Moskou gestuurd: schroothandelaren zouden het karkas hebben teruggevonden van een mecham die verbonden is met de “bevrijding” van de robots—een ontdekking die de mensheid zou kunnen redden… of veroordelen.

Legrain zet tegelijk spectaculaire scènes neer en maakt gebruik van vele decorwissels die het album extra aantrekkelijk maakt. (sneeuw, koude, ruïnes).

Legrain is dan ook ( voor ons althans) de perfecte tekenaar voor deze reeks.

In M.A.D dient Legrains realisme niet alleen om “mooi” te tekenen: het maakt een universum geloofwaardig dat volledig steunt op materialiteit (metaal, roest, onderdelen, inslagen, bepantsering, kabels, structuren). Hoe extremer de wereld, hoe sterker ze fysiek coherent moet aanvoelen om emotie te laten werken: angst, wantrouwen, urgentie, geweld. En precies dat brengt zijn tekenstijl—precies, gedocumenteerd en uiterst leesbaar in actie—bij uitstek naar voren in dit type hybride SF. Tevens is deze SF-reeks zeer toegankelijk, geen ingewikkelde werelden en technologieën maar een vlot coherent verhaal voor lezers vanaf 12 jaar.

Met het eerste deel die verschijnt in februari bij Tzooz, de imprint van Lauwert hebben we een ex libris genummerd op 50 ex.

 ©M-A-D- Thomas Legrain -Tzooz-Jarry-2026-Stripweb